Marjolein's Malawi Mail

Laatste blog

2009-10-25T20:03:00.006+01:00

Hi!

Hierbij de laatste blog op Marjolein's Malawi Mail. Sinds enkele weken ben ik weer terug in Nederland met de bedoeling hier voorlopig te blijven. A.s. dinsdag start ik met een leuke baan op de Zorgacademie van het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen.

De laatste tijd had ik mijn blog al niet meer zo netjes bijgehouden, maar ik vond het toch een goed idee het even af te sluiten met een laatste berichtje. Ook heb ik mijn website weer even helemaal bijgewerkt, daar staat nu wat ik eigenlijk allemaal heb gedaan bij Artsen zonder Grenzen.

Hier op mijn blog een verwijzing naar twee interessante video opties om een beeld te krijgen van Malawi en voor mij herkenbare beelden te laten zien.

Elke zondagavond kijken wij hier naar Erik en Sacha in Afrika. Erik ken je wellicht nog van Roberto Jacketti & de scooters. Hij logeert twee weken met zijn dochter van zestien in Mua, waar ze veel op bezoek zijn in het CHAM ziekenhuis dat daar zit. Daar ben ik ook regelmatig geweest in mijn eerste twee jaar in Malawi. De serie geeft best een aardig beeld van wat daar allemaal gebeurt.

De afgelopen jaren hadden we ook regelmatig bezoek van een andere beroemdheid: Madonna. Zij heeft twee Malawiaanse kinderen geadopteerd en omdat zij dat weer op geheel eigen wijze deed was daar nogal wat commotie over. En of ik het nu eens ben met haar acties en motieven of niet, ze heeft Malawi wel weer wereldwijd op de kaart gezet en dat is positief. Deze week zag ik een documentaire die ze heeft gemaakt over Malawi: I am because we are. Deze is hieronder te zien via Youtube.

De film laat best een hoop interessante dingen zien. Hoe Madonna besloot haar zoon David Banda te adopteren, maar ook veel algemenere informatie. Waarom er zoveel wezen zijn in Malawi, HIV/AIDS problematiek, etc. Ze laat zien hoe zowel factoren in de geschiedenis en geografie van Malawi, alsook de (minder politiek correcte zaken als) tradities en cultuur bijdragen aan de grote armoede en aanverwante problemen.
Ik had het passender gevonden als ze ook iets meer had laten zien van het goede werk dat de regering van Malawi samen met de talloze hulporganisaties als ICCO, Cordaid, en Artsen zonder Grenzen verricht had laten zien. Want hoewel de situatie nog steeds moeilijk is, hebben er de laatste jaren ook veel goede veranderingen plaatsgevonden, inclusief vele verbeteringen in de gezondheidszorg zoals vermindering van stigma en de beschikbaarheid van aidsremmers. Toch is er nog een lange weg te gaan.

Ik ben blij dat ik hier drie jaar aan heb mogen bijdragen en heb zelf ook een leuke tijd gehad in Malawi. Veel dank voor alle support die ik van iedereen heb mogen ontvangen toen ik in Malawi zat! Terug in Nederland hoop ik iedereen snel weer te zien.

Veel lieve groeten,
Marjolein

Kerst, nieuwjaar en Liesbet

2009-01-05T15:00:00.005+01:00

Allereerst iedereen een geweldig 2009 gewenst, vol met nieuwe belevenissen!

Ik hoop dat jullie net zo hebben genoten van de feestdagen als ik. We begonnen op kerstavond met een diner met een aantal collega's. Het was bij Marielle thuis en met z'n vieren hebben we voor het eten gezorgd (dat was erg zwaar... we hebben het menu bedacht, boodschappen gedaan en ...... onze koks laten koken.....decadent! Wel zelf afgewassen deze keer ;-).
Het was erg gezellig.

Liesbet was er ook al bij, zij was die dag aangekomen. De eerste dagen hebben we lekker gerelaxed en hier in de buurt gewandeld, tussen de theestruiken in Thyolo en (als vanouds) op de berg in Zomba.

We hebben hout gekocht voor een kampvuurtje (met Marshmellows) 's avonds. Deze man vond het maar raar....wie koopt er nu slechts 10 houtblokken?

Na de avonturen dicht bij huis zijn we - via Lilongwe - naar Zambia vertrokken om de dieren in het park van South Luangwa te bekijken. Mooi hoor, en ondanks het regenseizoen hebben we behoorlijk wat dieren gezien.

Wel twee keer pech onderweg. Maar ondertussen weten we ook wel dat dat er nu eenmaal bij hoort.

Heel dicht bij de olifanten...

Twee dagen met zijn vieren op stap, vlnr Marjolein, Annet, Liesbet en Akim (de gids).

Ook de jaarwisseling hier gevierd! Tussen de olifanten met nepchampagne en (sier!) vuurwerk.

Voor meer foto's, kijk in mijn webalbum.

Het nieuwe huisfront

2008-11-22T12:56:00.005+01:00

En nu woon ik dus in Blantyre. Deze stad is ruim vier uur rijden van Lilongwe vandaan. Op veler verzoek een paar fotootjes van mijn nieuwe huis, dat ik deel met Carlos, een Spaanse mechanic en een steeds wisselende ander.

Mijn slaapkamer

Mijn, hoe noemen ze dat ook weer? Kaptafel?

De huiskamer

Grote keuken

En het beste zijn de tuin en het uitzicht. We kijken uit over de bergen! Dat is zowel overdag als 's avonds een mooi gezicht. 's Avonds zie je overal kleine lichtjes, maar helaas is mijn camera niet van het kaliber dat dat mooi vast kan leggen.

Voor het advocacy werk moet ik ook veel in de hoofdstad Lilongwe zijn. Ik zal daar later foto's van sturen, met ook wat meer info over het werk dat ik nu doe en de Human Resource Crisis in Malawi - het probleem waarvan ik een bijdrage aan de oplossing probeer te geven.

Opnieuw voorbereiding voor vertrek

2008-11-22T12:33:00.007+01:00

Voordat ik weer naar Malawi vertrok deed ik een PPD (Preparation for Primary Departure) training met Artsen zonder Grenzen in Kopenhagen. Hoewel de onderwerpen weer erg overeenkwamen met eerdere cursussen die ik heb gedaan was het erg nuttig - en erg gezellig.

Ik heb veel geleerd over Artsen zonder Grenzen als een organisatie en de achtergrond hiervan. Als humanitaire organisatie werken ze weer vanuit hele andere principes dan de ontwikkelingsorganisaties waar ik meer bekend mee ben. Heel kort door de bocht, AzG gaat erg uit van directe verlichting van mensen in nood. Bij ontwikkelingswerk mag het soms allemaal wat langer duren, maar moeten de resultaten ook meer duurzaam zijn. Dat betekent dus wel dat ik nu mijn manier van denken enigszins moet aanpassen. Maar ook dat ik soms wellicht interessante dingen in te brengen heb?

Een sociale vaardigheden training. We waren allemaal geblinddoekt en moesten zo samen opdrachten uitvoeren. Ja, daarbij leer je weer veel van je zelf. Ik neem bijvoorbeeld liever initiatief dan dat ik volg. Maar soms is het handiger om gewoon even te volgen. Dat wist ik allemaal al, maar met zo'n training wordt je je toch weer even bewust van de details in je gedrag. Leuk en nuttig...

Voor mijn vertrek naar Malawi had ik een briefing op het hoofdkantoor in Brussel. Die stad had ik nog nooit echt uitgebreid bezocht, dus samen met pa en ma - die me harstikke lief weg brachten - nog eventjes de highlights bezocht. En dat zijn natuurlijk manneke pis en het Atomium.

Leuke tijd in Nederland

2008-11-22T12:14:00.002+01:00

In September was ik lekker op vakantie in Nederland. Lekker uitrusten van het werk bij CHAM, een heleboel dingen regelen, weer verder voorbereiden voor AzG, maar vooral lekker iedereen zien!

Een paar fotootjes....

De hele familie bij elkaar...

Ik en mijn zus op de pier in Scheveningen...

Judith & Stef

Nieuwe baan

2008-09-15T10:52:00.008+02:00

Op dit moment ben ik in Nederland vakantie aan het vieren. Begin oktober ga ik terug naar Malawi voor een hele leuke baan bij Artsen zonder Grenzen, als lobbyist Human Resources.

MSF-België werkt in het zuiden van Malawi (Thyolo district) aan een HIV/AIDS programma. In dit district zijn bijna 20% van de volwassenen met het virus besmet, waarvan zo'n 12.000 mensen al in een gevorderd stadium waarin ARV behandeling nodig is. MSF zorgt ervoor dat deze behandeling mogelijk is, samen met de verschillende andere actoren in het Malawiaanse zorgsysteem. Behalve een geïntegreerd HIV/AIDS programma draagt MSF België ook de verantwoordelijkheid voor noodhulp in Thyolo en aangrenzende districten.

Een van de belangrijkste knelpunten in het bieden van toereikende ARV behandelingen, maar ook voor de gezondheidszorg sector in het algemeen, is het gebrek aan voldoende (goed opgeleid) personeel. MSF vindt het daarom belangrijk een belangrijke rol in te nemen in strategieontwikkeling op het gebied van 'Human Resources for Health (HRH)' in Malawi. Vorig jaar hebben ze op dit gebied een conferentie georganiseerd (die ik zelf ook heb bezocht), waar een heleboel actiepunten uitkwamen. Ik word hierbij verantwoordelijk voor het volgende:

Operationeel onderzoek om de benodigde kennis op te doen die nodig is om de HRH situatie in Malawi te verbeteren

Dialoog over HRH bevorderen en beleidprocessen beïnvloeden

Operationele aanpassingen ondersteunen (bijvoorbeeld aanpassingen mbt arbeidsmotivatie en waardering, trainingen, etc.)

(Management) capaciteit opbouwen zodat processen die nu worden uitgevoerd door personeel van MSF straks door personeel van lokale organisaties overgenomen kunnen worden

Etc.

Heel erg interessant en nuttig werk dus! In deze functie kan ik heel mooi de ervaringen die ik in Tilburg (UvT) en bij CHAM heb opgedaan combineren en mezelf verder ontwikkelen. Vandaar dus dat ik in elk geval toch nog maar een jaartje in het buitenland blijf...

Malawiaanse bruiloft

2008-06-09T15:59:00.003+02:00

Afgelopen zaterdag ben ik naar een Malawiaanse bruiloft geweest. Mijn eerste! Eindelijk! Ik was al eerder uitgenodigd, maar toen kende ik steeds het bruidspaar niet en ben ik veel te bescheiden niet gegaan. Maar nu ging het om een goede collega van mij, Vitta, en greep ik uiteraard mijn kans.

Eerst ’s ochtends naar de kerk. Fantastisch! Het was de Pentacost kerk, een modern Christelijk gezindte, ik kende het nog niet. Volgens collega’s een heel vrije stroom, alles kan en mag er. Je mag er bijvoorbeeld gewoon een broek aan. Tijdens de dienst ontdekte ik dat er nog veel meer mag. Je mag rondwandelen, en dansen wat je wil. Je mag roepen wat je wil, wanneer je wil. Heerlijk! Tijdens de speech riepen mannen vb. dat de oom van de bruid wel erg lang moest nadenken toen hij moest toestemmen in het huwelijk. Ook riepen mensen heel vaak ‘ Oh yeah, oh yeah!’ als ze het ergens mee eens waren of de priester wilden opzwepen. De priester had er zin in, want de speech ging helemaal muzikaal mee op het ritme van de achtergrond muziek. Naast de priester waren er twee mannen (vrienden van het bruidspaar?) die het meeste van de speeches voor hun rekening namen. Eerst steeds eentje in het engels, en elke zin werd dan in het Chichewa vertaald. Die twee zweepten elkaar lekker op. Alles werd met uitgebreide handbewegingen toegelicht, die zij dan heel grappig in spiegelbeeld lieten zien. Ze gaven een heleboel goede raad aan het bruidspaar. Ze mogen vb. niet vreemdgaan en moeten beiden hard voor de relatie werken. Heel wijs. Maar zij moet ook gehoorzaam zijn aan hem (andersom heb ik niet gehoord) en hij moet mooie kleren voor haar kopen en mag niet elke avond pas om tien voor tien thuiskomen. Tijdens de (voorgrond) liederen (heftige gospel) werd er druk meegeklapt en geswingd. Ik heb nog nooit zo lekker gedanst in de kerk. Bij de laatste liederen gingen ook een heleboel mensen naar voren om daar heel heftig te dansen. Een soort gospel-twist of zoiets. Met heel veel kont schudderij, fantastisch!

’s Middags naar het feest. Dat was, eh…meer apart. Het was tot mijn verbazing veel meer stijfjes dan in de kerk. Er waren zeker wel vierhonderd mensen. Bruiloften zijn een soort ‘open huis’ en iedereen mag familie en vrienden meenemen. We zaten allemaal in rijen op stoelen, en kregen Fanta of Sprite en een soort hamburgerbakje met snacks. Het duurde even voordat ik mijn Sprite open kreeg zonder opener of aansteker. Mijn buren deden het met hun tanden, maar met de Bavaria reclame nog in mijn achterhoofd, heb ik dat niet geprobeerd. Mijn plastic tuinstoel kende de truc ook. Na een tijdje werden steeds groepen mensen naar voren geroepen om het bruidspaar te eren. Dat vond ik het leukste gedeelte. Met een groep CHAM collega’s gingen we swingend naar voren, terwijl we allemaal briefjes van 20 en 50 kwacha uitstrooiden. Zo bleven we rond het bruidspaar dansen, tot niemand kwachas meer had. Dat was voor mij (als beginneling) een heel leuke ervaring!

Maar zo kwamen uiteraard een heleboel groepen mensen aan de beurt. Toen gingen ze voorlezen wat voor kado’s ze van iedereen hadden gekregen. En voornamelijk welke geldbedragen, stuk voor stuk. Toen moest Vitta, de bruid, iets aanbieden aan haar familie, die allemaal op stoelen vooraan zaten. Ze moet hiervoor, in haar prachtige witte bruidsjurk, op haar knieën langs al die stoelen. Een heleboel gewoontes die ik nog niet ken, erg interessant.
Maar pffff….het duurde allemaal wel wat lang. Ik had verwacht dat we op een gegeven moment wel weer zouden gaan dansen. Of op z’n minst hutselen en kletsen. Maar dat gebeurde helaas niet, een beetje saai. Wel heel relaxt indrukken op kunnen doen in elk geval.

De kerk was het leukst! Misschien toch weer eens vaker gaan.

Pasen in Mozambique

2008-04-07T09:22:00.004+02:00

Met Pasen zijn we heerlijk naar Mozambique geweest! We hadden bijna een volle week vrij om uit ons dak te gaan aan de Mozambiquaanse kust. Heerlijk! Ik miste een stukje zee/oceaan –om in te duiken, en had erg veel zin om mijn Portugese woordenschat weer eens van stal te halen. Dus wij onderweg (Zweedse Elisabeth, Hollandse Jan, en ik). We hadden gehoord dat het anderhalve dag rijden zou zijn. Dan hadden we dus nog lekker bijna vier dagen over om aan de kust door te brengen.

Maar helaas….die tijdsindicaties hadden we van wel een hele grote scheurneus met grote mond gekregen (Sanderrrr), dit haalde we bij lange na niet. Nu hadden we ook een prachtige klapband (en een reserve band die maar niet onder de auto vandaan te sjorren was), maar alle dirt roads en putholes onderweg zorgden ook voor meer vertraging dan verwacht. Dat werd 2 dagen (verspreid over drie). Omdat we nu ook 3 dagen voor de terugweg moesten uittrekken, hebben we uiteindelijk slechts een kleine twee dagen aan de kust kunnen doorbrengen. Hmmmmmm……niet zo handig gepland. Was het nu allemaal wel de moeite waard?

Jaaaaaaaaaaa, toch zeker wel! Met goed gezelschap en muziek onderweg hebben we ons ook goed vermaakt tijdens de reis. Zowel op de heen- als terugreis bij de grens in Mulanje overnacht in een prachtig huis midden in de tea estates. Enorm groot! Eerst hadden we het huis voor een groep van een man of acht geboekt, uiteindelijk waren we toch maar met z’n drieën. Dat was meer dan een slaapkamer per persoon, en ook één kok per persoon geloof ik. Wow…. Een heerlijke veranda, lekker zwembad en verzorging tot in de puntjes! Zo decadent!
Jan heeft ons in zijn grote Hilux feilloos alle putholes over gevoerd (nou ja, op die klapband na dan). Meer dan 200 km dirtroad aan een stuk! Uiteindelijk hebben we de kust niet gehaald die dag, om acht uur ’s avonds zijn we in Nampula gestopt en hebben daar een hotel gezocht. Wat een vervallen stad. Vergane glorie. Ooit moet het met zijn avenues, fonteinen en prachtige koloniale gebouwen heel mooi geweest zijn, dat wel. Nu zag het er heel vervallen uit. Ook veel rotzooi op straat en veel erger, heel veel hele arme mensen met alleen plastic om hun lichaam en groepen straatkinderen. Een triester aanblik dan ik ergens in Malawi heb gezien. Door het contrast werd me duidelijk dat er in Malawi een heleboel dingen ook hartstikke goed geregeld zijn. In Malawi is het veel schoner en is er volgens mij (ik bedoel, hoeveel heb ik nu van Mozambique gezien?) veel meer sociale opvang tussen mensen onderling. Families zorgen over het algemeen erg goed voor elkaar en door de ruime opvatting van dat woord heeft iedereen ook altijd nog wel ergens familie wonen. Je ziet hier wel bedelaars en mensen met lompen en honger, maar niet zo ‘erg’ als ik nu in Mozambique heb gezien. Ik vond de mensen in Mozambique ook wat minder ‘open’ naar ons blanken, iets minder vriendelijk en behulpzaam. Mozambique heeft natuurlijk ook een veel hardere strijd moeten leveren tegen de blanken om onafhankelijk te worden en ze hebben een recent oorlogsverleden. Ik kan me voorstellen dat je daar iets sceptischer van wordt. Hier stond trouwens wel tegenover dat ik het idee had dat mensen veel actiever waren en snel situaties door hadden. In Malawi zijn mensen wel enorm open en vriendelijk, maar ook erg afwachtend. In Mozambique leek dat minder te zijn. Ik las ook dat de vooruitgang daar relatief hard gaat. Gelukkig, want ze zijn eigenlijk pas kort geleden echt met het ‘opbouwen’ begonnen. Anyway, toch wel een heel ander land dus. Leuk, interessant!

Mijn vaardigheid in het Portugees viel niet tegen. Elisabeth en Jan vonden het heel wat in elk geval. Het Mozambiquaanse lijkt toch wel op het Angoleese, meer dan het ‘echte’ Portugees. Dat kwam me goed uit en ik vond het heerlijk om te stoeien met zinnen en om te merken dat ik me elke dag weer nieuwe woorden herinneren kon. Soms moest ik ook handen en voeten gebruiken, maar het lukte om duidelijk te maken wat we wilden en ook om de antwoorden en vragen van mensen te verstaan. Soms iets te goed, haha… In mijn motivatie om te oefenen probeerde ik met iedereen, ook met de politie, Portugees te praten. Maar soms is het handiger als de politie denkt dat je ze niet verstaat. Dat werd me snel door Jan ingepeperd toen een agente hem wilde vertellen dat zijn rijbewijs niet geldig was in Mozambique. Dat kun je maar beter niet verstaan, doen alsof je neus bloed, en vriendelijk een praatje proberen te maken in een taal die zij niet verstaat. Niet helemaal mijn stijl, maar ik moet zeggen…het werkte prima. De agente gaf al snel op en wij konden weer vrolijk doorrijden. Toch wat geleerd, haha.
Pfoei, wat is er daar richting kust veel politie aan de weg trouwens. Keer op keer werden we aangehouden en meestal probeerde zo’n agent er dan wel een boete uit te slepen. Jan’s groene kaart bracht uitkomst, raar maar waar, met zo’n diplomaten ding mag je overal gewoon doorrijden. Mmmmm….handig, dat wel.

En toen dan toch eindelijk: de Mozambiquaanse kust!!!! Mooi, blauw, helder, zonnig en vol met koraal en prachtige vissen. We verbleven in Nacala in een houten ‘family A-frame’, bij Bay diving. Heerlijke plek. Leuk hutje, lieve katten, punkie honden, prachtig uitzicht op de baai en ook niet te vergeten heerlijk eten! Garnalen, inktvis, Makreel, ……. Mmmm…salade met cashew noten, mjumjum…
De eerste middag gewoon een beetje gerelaxed en gesnorkeld. De volgende dag twee mooie duiken gemaakt. Vanalles gezien, zoals veel lion vissen, oesters, grote zeesterren, prachtig koraal, allerlei gekleurde vissen en nog veel meer. Tijdens de tweede duik nog mee iemand ‘gered’ waarvan de loodriem plots naar beneden viel. Ik geloof dat het gebeuren meer indruk had gemaakt op zijn ‘redders’ dan op hemzelf. Als je loodriem afvalt dan ga je plots snel naar boven en kun je dat niet zomaar zelf tegenhouden. En op de 20 meter diepte waar we zaten is dat gevaarlijk. Maar iemand anders had hem al snel te pakken om hem tegen te houden en ik was zijn riem achterna gedoken waardoor hij weer gemakkelijker beneden kon blijven. Gelukkig was alles snel onder controle, een leuke leerervaring weer.
En de volgende dag moesten we al weer aan de terugweg beginnen, jammer! We zijn eerst naar ‘Ilha de Mozambique’ gereden over een lange brug, waar we het fort en Stone Town hebben bekeken. Een stukje stad met een heleboel grote prachtige koloniale gebouwen. Maar wel ook weer enorm vervallen. Dit moet echt ooit supermooi geweest zijn en hopelijk wordt het dat ooit ook weer.

Die nacht hebben we geslapen in een ‘truckerskamp’ langs de weg. Er is een stuk van honderden kilometers zonder echt een fatsoenlijke stad of plek waar je kunt blijven. We hadden wel een tent bij ons, maar voor de veiligheid verblijven we toch liever ergens binnen. In Baydiving hadden we een Portugese jongen ontmoet die ons toen een plek aanbood in zijn truckerskamp. Ook wel interessant om eens van binnen te zien. Hier woonden allemaal mensen die aan de weg werkten in van die tijdelijke woningen. Een heleboel mannen en grote machines daar dus. Erg grappig. We werden gastvrij onthaald en hebben een leuke avond en goede nacht gehad.

Toen door naar de grens, een nachtje op de tea estates in Mulanje weer, shoppen bij de Game in Blantyre en door naar Lilongwe. Een beetje te kort deze vakantie, maar vooral ook erg leuk geweest!

Meer foto's van deze reis vind je hier.

Schoenen maken de vrouw!

2008-03-14T06:50:00.003+01:00

Er zit vaak een grote kern van waarheid in spreekwoorden. Deze week heb ik dat weer leren doorzien van eentje: kleren maken de man. Of liever, kleren maken de vrouw. Of nog liever: Schoenen maken de vrouw!

Vandaag is het St. Patrick’s Day. Een groots Iers nationaal feest. Volgens mij een beetje te vergelijken met onze Koninginnedag, maar dan groen in plaats van oranje. Voor de Ierse gemeenschap hier in elk geval een reden om een groot feest te geven, en daar ben ik meestal wel voor in. Het is een soort diner met bal in een sjiek hotel. Al een week voor het feest (sjemig!) hadden we het over wat we aan zouden trekken. Dress code = formal. Help…. Formal dress codes, daar ben ik meestal niet zo goed in. Maar ik zou mijn best doen. In maart had ik in Nederland een mooi apart paarse jurkje gekocht. Eindelijk de gelegenheid om dat aan te doen. Mijn vriendinnen vonden het prachtig! En dan schoenen erbij. Tja……daar werd me toch wel erg duidelijk gemaakt dat mijn platte sandalen dan echt niet kunnen. Zit misschien iets in. Van Charlotte gouden pumps geleend. Dat stond geweldig, leuk!

Maar ja….ik kan absoluut niet lopen op hakken. Laat staan dansen! Nog een week om te oefenen. Op het werk was weer iemand kleren aan het verkopen en daar zaten schoenen bij. Pumps uiteraard, daar lopen bijna alle vrouwen op hier. Wel, pumps of slippers. Hee…daar zag ik eigenlijk best een leuk paar…mmmm….nou, zo gauw mijn ogen die schoenen hadden ontdekt hingen alle vrouwelijke collega’s over mijn schouders. “Jaaaaaa, die moet je kopen! Heb je eindelijk eens mooie schoenen. Maakt je veel mooier! Wauw!“ Dan moet je ze in elk geval even passen, dus dat deed ik. Om te kijken of ze wel stevig genoeg waren en lekker zaten – toch echt mijn grootste prioriteit – ben ik een rondje gaan lopen door ons kantoor. Alle ogen direct op me gericht. Alle mannen kregen het nu ook door. “Wauw, Marjolein, je hebt hakken aan! Mooi! Houden zo!”. Iets te veel aandacht naar mijn smaak, maar ook wel grappig. Ik moest ze wel kopen.

Nu heb ik dus mijn eigen pumps. Niet al te hoog, niet al te sjiek, maar best netjes. En ze zitten ….re-de-lijk. Om te oefenen voor St. Patrick’s Day, heb ik ze direct maar veel aangedaan. Wel afgewisseld met mijn sandalen. Nu is het op het werk bij bijna elk kantoor dat ik voorbij loop: “Hee, mooi, je hebt je pumps aan!” of juist “hee, dat zijn je sandalen weer, waarom?”. Veel aandacht, nog steeds na een week, maar ik neem aan dat dat wel minder zal gaan worden, even doorheen bijten ;-).

Het mooiste is dat mijn pumps niet alleen effect hebben op mijn eigen kantoor; het is ook de sleutel tot succes daar buiten. De bureaucratie in Malawi is groot. Vaak moet je voor een klein dingetje heel vaak terug naar bepaalde instanties (en dat kan alleen tijdens werktijd, heel handig). En vaak doen ze daar ook erg moeilijk en ingewikkeld, op mij komt het vaak niet al te behulpzaam over. Maaaaaar….. nu heb ik ontdekt hoe je dat kunt veranderen. Pumps dragen dus! Ineens is iedereen (ok..mannnen) veel behulpzamer! Een keer langs gaan en je krijgt dingen gedaan. Veel sneller. Reuze handig allemaal. En iedereen loopt netjes met je mee naar de uitgang, veel galanter dan toen ik nog mijn sandalen droeg. Wauw….ik snap nu dus eindelijk waarom al die vrouwen pumps dragen. Ik doe die van mij voorlopig niet meer uit!!!

(ja, ja)

Mijn culturele blamages

2008-03-06T13:39:00.005+01:00

Ja, inderdaad, ik schrijf wel mooi dat ik niet weet wat de mensen hier onbeleefd van mij vinden, maar eigenlijk heb ik best wel een idee, al is het vast niet alles....

Bijvoorbeeld:

Dat ik altijd op tijd kom (nou ja....Malawiaans op tijd, op z'n Nederlands nog best wel een beetje te laat) en dat eigenlijk ook van anderen verwacht
Dat ik het soms zeg als ik het ergens niet mee eens ben, ook als mijn gesprekspartners 'boven' me staan
Mijn kleding! Rokken soms maar tot net over de knie, en niet altijd een mantelpakje aan (bijna altijd niet...).
Dat is soms dingen sta te regelen met gasten erbij

Eigenlijk is het best lastig zo'n lijstje te maken. Weet je wat het is? Als blanke heb je hier een soort van aparte status. Ik bedoel dat er gewoon andere dingen van je verwacht worden. Zoals mijn kleding....alle blanken zijn slecht gekleed, dus is het niet erg dat ik dat ook doe. Alle blanken willen altijd alles op tijd, dus mag ik dat ook best willen. Nadruk op willen, overigens.

Wat vind ik daar nu eigenlijk van? Nou...ergens wel gemakkelijk. Je kunt niet alles helemaal 100% aanpassen, dat lukt gewoon niet. Dus is het wel prettig dat ze dat ook van me accepteren. Maar soms vind ik het ook ingewikkeld. Het maakt het me lastig uit te vinden hoe ik me nu eigenlijk hoor te gedragen.

Wat kleding betreft bijvoorbeeld. Rokken horen bijvoorbeeld over de knieen te zijn. Maar van blanken accepteren ze zelfs kleine minirokjes. Dan ga ik toch liever niet zo'n minirokje dragen. Lijkt me niet erg prettig. Ik probeer ervoor te zorgen af te dekken wat afgedekt hoort te zijn, zeg maar. Maar lastiger vind ik de stijl van mijn kleding. En nog lastiger de warmte, ik bedoel....mantelpakjes met 35 graden....pffff.... Hou het dan meestal toch maar bij een nette blouse, aangezien ik dat mag, als blanke (?).

Een ander voorbeeld, in de communicatie met mannen. Voor mij maakt het niet heel veel uit of ik nu met een man of een vrouw praat. We kunnen het vrijwel overal over hebben. Maar dat is hier niet zo, geloof ik. Zo had ik pas een aantal gesprekken met mannelijke collega's over relaties, man-vrouw verhoudingen etc. Het gesprek ging steeds verder en verder. Op een gegeven moment vroeg ik me af of dit nog wel gepast was. Heb ik me dan ook maar hardop afgevraagd. Die mannen vonden het geen probleem en eigenlijk wel interessant. Maar na even doorvragen bleek dat ze het niet ongepast vonden omdat ik blank was. Met een Malawiaanse vrouw hadden ze een dergelijk gesprek nooit kunnen/mogen/willen voeren. Tja...wat betekende dat voor mij? Ergens vond ik dat ik dit soort onderwerpen danook behoor te vermijden. Het voelde niet echt goed meer. Aan de andere kant vind ik het wel erg interessant om over een heleboel onderwerpen zowel over de mannelijke beleving als de vrouwelijke beleving te horen. En het is gepast als blanke, toch? Ik weet het niet. Voorlopig mogelijk gevoelige onderwerpen even gemeden. Maar ik heb nog wel een heleboel te vragen!

Normen en waarden

2008-02-18T15:16:00.001+01:00

Net weer heerlijk zitten lachen om de Malawiaanse, maar eigenlijk vooral mijn eigen (Nederlandse?) cultuur, ofwel de normen die er heersen. Er liep een collega al een hele tijd heel erg te boeren op de gang. Ik had gasten en was me er enorm aan aan het storen. Een soort plaatsvervangende schaamte, denk ik. Mabvuto, mijn kamergenoot, keek er niet van op of om. Dus ging ik me afvragen…misschien is dat boeren wel heel gewoon hier. Een vraag voor mijn Malawiaanse collega. Hij zei dat Malawianen zich daar niet zo druk om maken. Het is dus niet direct de bedoeling dat iedereen een potje gaat zitten boeren, maar ach…maakt ook niet veel uit als het wel gebeurd. Dus ik vertelde dat dat in Nederland eigenlijk anders is. Daar hoort boeren in het openbaar niet. Is eigenlijk onbeschoft. En ik erger me er daarom aan – in elk geval in officiële settings. Hij moest lachen. En toen ik ook. Heeft niet veel zin om me er aan te ergeren toch. Of die plaatsvervangende schaamte te voelen? Waarom zou ik me er eigenlijk druk om maken? Heerlijk dat cultuur relativerende. Ook al gaat het om iets kleins hier. Maar het is overigens nog niet zo dat ik nu zelf de hele dag hardop aan het boeren ben.

Een andere –vanuit mijn keurige opvoeding gezien onbeschofte – gewoonte begin ik wel over te nemen: met je handen eten. Alles wordt hier met de handen gegeten. Rijst, nsima (maispap), kip (dat deed ik trouwens al wel langer), groenteprutjes, alles. En eigenlijk is dat best smakelijk. Je hebt meer contact met je voedsel zeg maar. Wat moesten ze lachen toen ik vertelde dat dat in Nederland als onbeschoft wordt gezien en dat je dat in het openbaar eigenlijk niet kan maken. Dat ik dat vroeger echt niet mocht van mijn moeder, dat ik ook blij was dat ze me nu niet zo zag eten…. Ik geloof dat ze dat maar sneu voor me vonden, haha. In elk geval…..ik eet nu lekker met mijn handen mee.

In het begin durfde ik het nog niet aan de Malawianen om me heen te vragen als ik me iets zat af te vragen over hun cultuur. Dan vroeg ik het aan andere westerlingen die hier al langer zaten, omdat ik moeilijk kon inschatten of mijn vraag wel gepast was. Inmiddels heb ik met een aantal mensen zo’n goed contact dat ik vrijwel alles wel aan ze durf te vragen. Gelukkig maar, ik heb deze Malawiaanse bronnen nodig voor lessen in de sociale omgang, soms weet ik het zelf helemaal niet goed in te schatten.

Soms maak ik me druk om niets, soms zou ik me drukker mogen maken. Zoals bijvoorbeeld toen Mabvuto een nieuwe ‘gadget had gescoord’. Een mobiele telefoon met een headset, zo’n koptelefoontje waar je mee rond kunt lopen. Hij had die headset voortdurend in zijn oor zitten. Als we samen zaten te praten – vond ik erg vervelend, vooral als ik er weer eens te laat achter kwam dat er ondertussen iemand anders in zijn oor aan het praten was – maar ook tijdens formele meetings. Weer plaatsvervangende schaamte. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat je niet echt contact met iemand hebt als diegene tijdens het gesprek met zo’n ding in z’n oren zit. En ik vond het ook gewoon onbeschoft, omdat…..omdat…..omdat ik zo opgevoed ben?
Anyway, ik zat me druk te maken, maar durfde er niets over te zeggen. Ik had het nog bij niemand gezien, maar misschien is het toch wel heel geaccepteerd hier. Of zo ongewoon dat niemand er eigenlijk een mening over heeft. Ik gokte op het laatste. Na een formele meeting met ICCO, waarin wederom dat ding in zijn oren zat en ik me wederom plaatsvervangend had zitten schamen, heb ik toch maar de stoute schoenen aangetrokken en een vrouwelijke collega om haar mening gevraagd. En ja hoor, zij vond het ook maar raar gedrag. Vond het maar macho gedoe. Nee…dat kon echt niet tijdens een formele meeting, waarom had ik daar nog niets van gezegd?

Als ik dingen onbeschoft vind die hier heel gewoon zijn, dan zijn er vast dingen die ik heel gewoon vind, die zij onbeschoft vinden. Ben er nog niet helemaal achter wat. Durven ze dat nog niet tegen me te zeggen / aan me te vragen? Of doen ze hier gewoon niet zo moeilijk als wij in Nederland? Maken wij in Nederland maar drukte om niets?

Al met al, soms pas ik me aan aan de hier heersende normen en waarden, maar niet altijd. Sommige waarden die ik vanuit Nederland heb meegekregen zijn me te heilig. Dat is wel eens lastig, maar volgens mij toch niets mis mee.… maar die plaatsvervangende schaamte moet ik misschien toch maar eens afleren.

Goed nieuws uit Malawi

2008-01-24T15:10:00.000+01:00

Dit las ik vanochtend in de krant. Erg hoopgevend voor ons werk in Malawi!

Malawi says cuts child deaths by 29 percent
22 Jan 2008 18:41:07 GMT
Source: Reuters

LILONGWE, Jan 22
(Reuters) - Malawi reduced the number of children who die before their fifth birthday by 29 percent in the six years to 2006, Health Minister Marjorie Ngaunje said on Tuesday.
The southern African nation, one of the world's poorest, has grappled with diseases like malaria, the most common cause of mortality in Malawian children under five. "A 2006 survey showed a decline in the mortality of children under age of five from 189 to 118 per 1,000 live births between 2000 and 2006," Ngaunje said. She attributed the reduction to improved immunization, the provision of vitamin supplements and the elimination of the fatal neonatal tetanus disease. Heightened malaria control and increased rates of exclusive breastfeeding, which increased from 3 percent in 1992 to 56 percent in 2006, as well as access to safe drinking water, had also helped, Ngaunje said.
On Tuesday, the U.N. Children's Fund (UNICEF) said about 9.7 million children die each year before their fifth birthday, mostly from diseases that could be prevented with simple, affordable measures. Sub-Saharan Africa has fared worst of the world's regions and now accounts for 49 percent of under-five deaths worldwide but only 22 percent of births. A child born there has a one-in-six chance of dying before turning five. (Reporting by Mabvuto Banda; Editing by Janet Lawrence)

Met mijzelf gaat het ook prima. Ik ben weer helemaal terug. In het begin na mijn reis naar Nederland nog wat ziek geweest (het klimaat verschil? virusje?), nu weer helemaal actief aan de gang. Op werk flinke slagen aan het slaan met wat er nog allemaal lag te wachten. Trainingen organiseren, ontwikkelen van M&E database systeem, bijdragen aan onze strategische planningen, en het faciliteren van het schrijven van capacity development plans met onze partner organisaties. Mijn bijdragen aan het opstarten van de website van CHAM zijn zo ongeveer afgerond, 'de capacity is opgebouwd', onze PR officer heeft de site nu goed onder controle. Binnenkort wordt ie afgemaakt, en de afspraken voor verder onderhoud zijn gemaakt. www.cham.org.mw. Verder een boel kleine klusjes.

Daarnaast weer terug in de volleyball league (wel op een voor mij ongepast hoog niveau, maar da's wel een leuke uitdaging) en ook voetbal is weer begonnen. Nooit geweten dat ik dat zo leuk zou vinden! Behalve al dat sporten ook veel veel etentjes. Dat compenseert :-S. De groetjes!

Capacity Building Blog

2008-01-09T11:43:00.000+01:00

Al een tijdje ben ik lid van D-groups, een netwerk van capacity builders die werken met of voor ICCO. We delen allerlei informatie, wisselen ervaringen uit en geven elkaar advies. Sinds kort heeft deze groep een blogspot om ook met mensen buiten de groep te delen waar wij zoal tegenaan lopen. Erg interessant om te lezen!

Om het geheugen op te frissen: Capacity builders, ja daar ben ik er dus ook eentje van. Het doel van mijn uitzending is dan ook om capacity te builden in mijn organisatie. Dit betekent dat ik probeer bij te dragen aan een sterkere organisatie, door het delen van mijn kennis en vaardigheden, het stimuleren van anderen om ook hun kennis en vaardigheden te delen, en het helpen opbouwen van structuren om de organisatie te verbeteren op verschillende niveaus. Ik probeer mijn werk zoveel mogelijk zo in te richten dat het ook in de toekomst nog zijn vruchten af werpt (sustainability).
Meer informatie over wat capacity building nu eigenlijk is vind je bijvoorbeeld in dit document van PSO.

Happy 2008!

2008-01-09T11:09:00.000+01:00

Allemaal een heel gelukkig 2008!

Ik ben op vakantie geweest in Nederland. Super om voor het eerst Veerle te ontmoeten en ook al bekende familieleden en vrienden weer te zien. Vier weken lijkt lang en ik heb er ook relaxed van genoten, maar het blijkt toch weer te kort om al je plannen waar te kunnen maken. Aan de andere kant had ik ook veel zin om weer terug naar Malawi te gaan! Gelukkig maar :-)

Terug in Malawi was het uiterlijk van het land enorm veranderd. Toen ik weg ging was Malawi nog geel, nu is het helemaal groen. Het regenseizoen heeft dan ook direct en flink ingezet. Maar wat is het mooi!

Ook de typisch Malawiaanse problemen lieten niet lang op zich wachten. Zo is er op dit moment in het land namelijk geen of nauwelijks benzine te krijgen (gelukkig haalden we het net van de luchthaven naar huis) en had ik direct bijna de hele dag geen stroom. Maar ach…als dat alles is! Er waren ook al direct meerdere feestjes en etentjes. Ook al weer die heerlijke Afrikaanse beats mogen horen. Mijn collega’s op het werk hebben weer verfrisde energie en bovendien doet de stroom het weer en heb ik, dankzij de hulp van mijn collega’s, zelfs weer benzine in mijn auto.

Iedereen nog bedankt voor die fijne tijd in Nederland!

Deze vakantie mocht ik eindelijk Veerle in mijn armen houden

En ben ik zelfs haar peettante geworden

Met Stef was het ook nog steeds erg gezellig!

Ik had mazzel, het was koud, maar toch zulk prachtig weer in Nederland!

Met de laatste rit van ome Henk als machinist op zijn stoomtrein meegeweest.

Sinterklaas wensen

2007-12-03T15:39:00.000+01:00

Gister heb ik Sint gezien
En heb hem geholpen als Pietelien!
Samen met alle Nederlanders Sint's feest gevierd
En grandioos door mijn medepieten versierd
Julie wens ik net als hier
Op woensdag veel plezier!
-x- Pietelien

Nieuw! Hier meer foto's.

Praktische Informatie

2007-11-27T12:08:00.000+01:00

Van 7 December tot en met 4 Januari ben ik in Nederland te vinden. Een echte kerst met echte kou - en bijbehorende gluhwein, chocolademelk, glitters, andere gezelligheid en hopelijk sneeuw! Ik zal bereikbaar zijn op het volgende telefoonnummer: 0620332432.

Foto reportage

2007-11-12T12:52:00.000+01:00

Het is alweer lang geleden dat ik wat heb laten horen. Hieronder een kleine fotoraportage van wat hoogtepunten de laatste tijd.

Met Jouwert een workshop strategische planning gefaciliteerd. Een actieve groep participanten. Het was ook erg leuk om met Jouwert samen te werken. Samen nadenken over het proces en samen napraten over de effectiviteit. Heel leerzaam!

Frauke was getrouwd in Nederland, maar heeft het hier nog even lekker gevierd. Echt een prins en prinses uit 1001 Nacht die twee...

Zeilen blijft heerlijk!

Met twee vriendinnen een weekendje weg geweest naar het Zomba plateau. Alweer ja, maar het is daar ook zo lekker wandelen! Meer foto’s.

En af en toe (?) feesten mag ook. Met Haloween hebben we ons met de kleren en pruiken van buurvrouw Marjan enorm opgetut. Meer foto’s.

Pannekoeken gebakken voor mijn collega’s. Ze laten mij altijd hun Malawiaanse etenswaren proeven, tijd om wat ‘nederlandse cultuur uit de keuken’ terug te geven.

Verder hard gewerkt natuurlijk. Ik heb juist een uitgebreide capacity assessment afgerond en ben het nieuwe M&E systeem met mijn collega’s aan het klaarmaken met alle gegevens voor 2008. Hier een foto van mijn twee M&E collega’s. Krijgen jullie een beetje een indruk.

Doei! Tot binnenkort! Ik kom voor kerst en oud en nieuw naar Nederland!

Honger in Malawi

2007-10-17T13:59:00.000+02:00

Ik krijg er al verontrustende emailtjes uit Nederland over de hongersnood in Malawi die nu zijn aanvang neemt, maar de komende maanden hoogstwaarschijnlijk nog flink zal toenemen. Op veel plaatsen in het land hebben we het afgelopen jaar niet de benodigde hoeveelheid regen gehad. En het is nog even wachten op de nieuwe oogsten.

Toch lijkt het soms raar: ondanks dat er het afgelopen jaar een heleboel mais is geoogst is er toch honger in een aantal gebieden. Er is een heleboel mais geexporteerd naar Zimbabwe, en daarnaast spelen er een heleboel problemen op politiek gebied die de verdeling van het voedsel niet positief beinvloeden.
Al met al, voor grote delen van de bevolking toch een hongersnood op komst dus.

Malawi faces hunger despite surplus
Despite a maize surplus, some half a million Malawians affected by drought may face food shortages before the 2008 harvest, a UN World Food Programme (WFP) official said yesterday.“Some 520,000 people in four districts which were affected by drought are on close watch as they may face risk of food shortages before next year’s harvest,” said Matthews Nyirenda.Nyirenda, citing a recent report by the Malawi Vulnerability Assessment Committee, composed of donors and the government, said four of the country’s 28 drought-affected areas were being watched closely.The districts include Karonga and Mzimba in the north, Ntchisi in the central region and Mulanje in the south.The WFP would soon review the food security situation in the districts and, depending on the outcome of the assessment, would provide humanitarian assistance through targeted food distribution, Nyirenda said.Despite being swamped with surplus maize from two bumper harvests, food security is still a pressing issue in the poor southern African nation.Malawi, which annually needs 2mn tonnes to feed its 12mn people, is this year in surplus of about 1.1mn tonnes. About 400,000 tonnes have been exported to cash-strapped Zimbabwe.The surplus has been due to subsidised fertiliser and prolonged periods of rainfall, agriculture experts say. The country met its food needs for the first time in seven years in 2006 with a harvest of 2.2mn tonnes.About 45% of Malawians live below the poverty line and on less than a dollar a day. – AFP

In Lilongwe merk ik er nog niet echt wat van. De prijs van het mais is uiteraard gestegen, maar voor mij is het maismeel in minder belangrijke voedingsbron dan voor de meeste mensen. De komende maanden zal het probleem zich ook hier meer gaan manifesteren. Maar ook dan: Ik heb geluk en kan kopen wat ik wil in de supermarkt. Daar kan ik me soms best schuldig over voelen.

Tour door mijn huis

2007-10-17T13:44:00.001+02:00

Hi!

Lang geleden, toen ik nog niet zo ingericht was, heb ik al wat foto's van mijn huis op mijn blog gezet. Nu, op veler verzoek, een update, en wel door een officiele tour door mijn huis, die je hier vindt. Voel je welkom en tot binnenkort!

Marjolein

Celebration

2007-10-11T13:34:00.000+02:00

Vandaag vier ik dat ik precies een jaar bij CHAM werk! Een vol jaar met een heleboel ervaringen. Sommige lastig, maar de meeste vooral erg interessant en leerzaam. Een jaar vol leuke uitdagingen. Ik zie de resultaten van mijn inspanningen en heb nog een heleboel ideeen verder vorm te geven.
Proost, dus vanavond!
Marjolein

Voornamen in Malawi

2007-09-21T13:42:00.000+02:00

De voornamen van de mensen hier hebben heel vaak een betekenis. Vaak is er zowel een Chichewa variant als een engelse variant van de naam. Sommigen zijn zo leuk, dat ik er graag even op in ga (in het engels dan maar).

Heel vaak geven de voornamen iets positiefs aan, bijvoorbeeld

Joy
Grace
Happy
Blessings
Gift
Mercy
Thankful
Praise

Maar soms ook iets negatiefs, dan waren er voor de geboorte waarschijnlijk minder goede dingen gebeurd in het dorp of in de familie;

Trouble
Pain
Hunger
Funeral

Andere namen zijn vooral gewoon erg grappig, zoals:

Chocolate
Hippo
Lettuce
Lovemore
Cheeseontoast
Brownbread
Shorterthanoneforty
Examination
Going to college

Dan zijn er ook nog ‘gewone’ namen, in het engels. Maar dan zijn er vaak letters weggelaten of omgedraaid van dat wat (ik denk dat) het origineel is, vb.

Getrude
Hildergad
Benard
Abgail

Werk

2007-09-15T10:25:00.000+02:00

Hi,
Voor de liefhebber heb ik een update over wat ik nu eigenlijk doe bij CHAM op mijn homepage gezet. Je kunt er ook komen via het menu rechts op mijn blog. Trouwens, CHAM heeft nu ook haar eigen website, nog onder constructie, maar al aardig interessant. Tips en suggesties zijn welkom, wat willen jullie als lezer nu eigenlijk over CHAM weten? Laat het me weten!www.cham.org.mw
Groetjes!
Marjolein

Big mother!

2007-09-11T16:13:00.001+02:00

Ik realiseer me juist het volgende:

Volgens Malawiaanse begrippen (in het matrilineare stelsel) is Veerle, als dochter van mijn zus, ook mijn dochter.

Ik heb een dochter!

En ik ben dus haar moeder. Omdat ik de oudere zus ben van Veerle's moeder, Lieke, ben ik de grote moeder.

Ik ben een big mother!

Ai!

Ik ben tante!!!!!

2007-09-09T13:56:00.000+02:00

Ik ben vanochtend tante geworden van een prachtige meid, Veerle.
Apetrots als ik ben, mocht ze meteen op mijn blog. Mooi is ze he!

Met dank aan de kersverse opa voor de foto's. Fijn dat ik zo snel toch al mijn nichtje kan zien. Toch zou ik wel heel graag vandaag eventjes in Nederland zijn!!!

De traditionele beschuit met muisjes heb je hier niet. Maar ik heb een zo goed mogelijk alternatief gezocht. Iets dat ook Beskuit heet en rose met witte balletjes.....

Was best lekker eigenlijk......

Cultuur reflectie

2007-08-29T13:17:00.000+02:00

Een paar berichten terug schreef ik over hoe (of dat) ik probeer te balanceren tussen aanpassing aan de lokale cultuur en het toch doorvoeren van een aantal Westerse veranderingen. Een steeds opnieuw terugkerend dilemma.
Interessant om in de Vice Versa van juli het artikel van van Nederpelt te lezen die schrijft over de tribale tradities die veel van de huidige ontwikkelingsprocessen verklaren. Hij schrijft dat in de literatuur meestal nog verklaringen worden gezocht vanuit de koloniale tijd. In die koloniale tijd hebben de westerlingen inderdaad de hele boel daar omgegooid en de Afrikanen in een afhankelijke positie geduwd, maar dit was maar een korte periode in de geschiedenis en de politieke leiders na de koloniale tijd zijn weer teruggegaan naar de oude tribale structuren. Volgens van Nederpelt, die zich baseert op een boek van van Veen, bestaat er geen Afrikaanse weg naar ontwikkeling, maar moeten de tribale tradities zich oplossen om zo een westerse weg naar ontwikkeling in te slaan. Als ‘bewijs’ wordt onder andere aangehaald dat alle succesvolle veranderingen in ontwikkeling in de geschiedenis een vergelijkbaar patroon volgen. Zo wordt vb. in Azië op het moment grote vooruitgang geboekt, juist door het westerse systeem min of meer te kopiëren.

Van Veen, die in dezelfde Vice Versa weer een reactie schrijft op van Nederpelt, zijn pogingen een eigen Afrikaanse weg te vinden gedoemd te mislukken. Maar hij erkent ook dat het nog vaak als onethisch wordt gezien Afrikanen te vragen het westerse model te kopiëren. Hij noemt het zelfs een ‘oneerbaar voorstel’ in zijn reactie. Maar ook de enige (!) weg naar succes.

Stel dat van Nederpelt en van Veen gelijk hebben, dan blijft het nog steeds een interessante vraag hoe Afrika die weg kan inslaan. Je kunt niet zeggen: “Ok, als dat de oplossing is, gooien we vandaag alle oorspronkelijke tradities opzij en gaan we nu het westen na doen. Vanaf nu vinden we dezelfde dingen belangrijk die zij belangrijk vinden en gaan we op precies dezelfde manier te werk”. Het is niet zo dat Afrika nu op een kruispunt staat en er nu simpelweg voor kan kiezen links of rechtsaf te slaan. Er zullen een heleboel shortcuts en omwegen nodig zijn voordat Afrika op die weg terecht kan komen. Maar ja, welke shortcut of omweg te nemen? Waar moeten we mee beginnen, wat kan het eerst veranderen? En hoe krijg je mensen die weg op?

Wat betekent dit nu voor mijn eigen dilemma’s hier in Malawi? Ik moet het minder onethisch gaan vinden, en me minder schuldig gaan voelen, als ik bepaalde zaken graag op een meer westerse manier wil aanpakken. Maar ik moet ook niet proberen alles tegelijk te veranderen. “Pick your battles”, om het advies van Charlotte weer te gebruiken. Maar bepaalde battles mag ik dus gerust aan gaan.

Bezoek van Liesbet

2007-08-14T15:00:00.000+02:00

Eind juli kreeg ik weer bezoek uit Nederland! Liesbet, ineens was ze er. Zo leek het tenminste, want de vlucht was pas een paar weken eerder geboekt en in de tussentijd was ik erg druk en op pad geweest met workshops en mijn cultuurtraining in Mua.

Het was wel even spannend op het vliegveld, want het vliegtuig stond niet bij de landingsberichten. He, had ik dan de verkeerde datum in mijn hoofd? Ze was toch niet al een dag eerder aangekomen en verdwaald in Lilongwe? Geen mensen bij de informatie balie en de bewaking wist natuurlijk van niets. Hmmm...dan maar wachten. En gelukkig! Een klein uurtje later zag ik dan toch een vliegtuig uit Nairobi landen, daar moest ze inzitten...en dat was waar!

De eerste dag hebben we het lekker rustig aan gedaan. Een beetje gerelaxed, Liesbet een middagdutje (kon ik snel de boodschappen gaan doen waar ik nog geen tijd voor had gehad) en daarna lekker gaan zwemmen bij Capital Hotel. De Portugese club was (en is) nog steeds dicht. De volgende dag zijn we naar de markt geweest. Heeft Lies lekker haar ogen uit kunnen kijken. En ’s middags gingen we al op weg naar Salima.

In Salima moest ik een workshop houden van vier dagen. Over de inhoud van de workshop heb ik het in mijn vorige bericht al gehad. Nu de andere aspecten van het verhaal. Salima ligt lekker aan het strand, dus dat maakte het voor Liesbet wel een geschikte plek om te relaxen. Ze heeft ook mijn auto meegenomen om naar andere strandjes te rijden. Helemaal zelf, aan de linkerkant van de weg ;-). Verder heeft ze de dagen benut om te wandelen, veel Harry Potter te lezen en te gaan curio shoppen bij de stalletjes aan de weg. Dat laatste vond ze maar niets trouwens, dat afdingen de hele tijd.
Elke avond na de workshop gingen we allebei sporten met mijn collega’s. Voetbal, volleybal en netbal, met dolenthousiaste collega’s. Erg leuk. Maar het leukste was eigenlijk het ‘leven touwtrekken’ of body pulling of hoe je het ook moet noemen. Touwtrekken zonder touw. Moeten jullie ook eens proberen. Je maakt twee groepen en een levend touw door achter elkaar te gaan staan en elkaars middel vast te houden. En dan trekken. Hilarisch!
Had ik trouwens al verteld dat er toen ik stond te presenteren in de workshop er ineens een muis van het dak kwam vallen en bovenop me viel? Ik schrikken en gillen midden in een presentatie. En mijn collega’s lachen!

Na de workshop zijn we na eerst een dagje bijkomen in Lilongwe samen op reis gegaan. Eerst naar Mulanje Mountain. Daar heeft Liesbet het body pullen enthousiast opnieuw tot een succes gemaakt met de mensen die in onze lodge verbleven. We hebben na dringend afraden toch zelf de waterval gezocht die daar een anderhalf uurtje wandelen vandaan lag. En prima gevonden. Onderweg ook nog een voor mij onbekende Nederlandse ICCO collega gevonden. De weg terug was lastiger. Toen waren we zo aan het kletsen dat we een paadje moeten hebben gemist. Dan maar een alternatieve route. Die was heel erg stijl en daarom best spannend. Maar inmiddels waren we met z’n vieren, dus ons kon niets gebeuren.

Na Mulanje gingen we naar Zomba. Daar hebben we heel druk gezocht naar een oude gevangenis die volgens de Bradt guide interessant moest zijn. Na ruim een uur zoeken in de auto hebben we het opgegeven en zijn we lekker gaan wandelen in de botanische tuin. En hebben we ptt-truien geteld die hier in grote hoeveelheden moeten zijn geimporteerd. De volgende dag zijn we de berg opgereden en hebben we thee gedronken bij Kuchawe Inn, een heel sjiek hotel, waar een aap onze suiker stal! Vervolgens met een mountainbike de berg op, weer zonder gids, maar dat was deze keer wat overmoedig. Als Hollanders gewend aan plat land zijn we niet gewend bergkaarten te lezen. Dat was allemaal niet zo erg, want het was harstikke leuk en mooi, totdat het zo laat werd dat we snel moesten uitvinden waar we waren om nog voor het donker terug te keren bij de auto. De nacht doorbrengen in de bossen in de bergen zonder dekens, zonder iets, dat zagen we toch niet erg zitten. De weg gevraagd in het Chichewa aan twee voorbijgangers. De weg vragen in het Chichewa kan ik wel, maar het antwoord verstaan niet, helaas. Nu begreep ik genoeg om door te hebben dat we in elk geval moesten omdraaien. We hadden geluk, na een aantal minuten kwamen we weer iemand tegen (na een uur helemaal niemand te hebben gezien), en deze man kon nog goed engels ook! Hij liep met ons naar een kruising en wees ons de kant die we als allerlaatste zouden hebben uitgekozen. Maar het was blijkbaar een soort cirkelweg om de berg heen en inderdaad, we hoefden alleen nog maar drie kwartier heerlijk naar beneden te suizen (en een stukje bergop op het eind) en we waren er al, pffffff....

Tenslotte zijn we nog in Liwonde geweest. In het wildpark. We hadden een prachtige tent/hut die uitkeek op het park. Autopech gehad tijdens de gamedrive, maar ook veel genoten en gewandeld. Best wat dieren gezien. De tweede ochtend zijn we in een boomhut gaan zitten tijdens zonopkomst, maar helaas was deze ochtend zo koud dat er maar weinig dieren waren die zich daar lieten zien.

Weer terug naar Lilongwe om een dagje te relaxen. Toen op zeilles. Ik tenminste, Lies kan allang zeilen maar ging wel gezellig mee. Ik kan het nu ook! Haha, helemaal niet, maar ik mag nu wel een boot meenemen het meer op. Dus dat doe ik ook maar. Het gaat ook best goed, ik ben nog niet omgeslagen.

En het is zo heerlijk om daar bij de dam te zijn! Nadat Liesbet weg was ben ik het weekend erna weer geweest. Er zijn een aantal leuke mensen, je gaat gezellig samen de boten in, of alleen en dan kom je elkaar op het meer tegen, iedereen neemt wat mee voor de bbq en je eet dat gezellig samen op. Wat kletsen, boekje mee, heerlijk! Ik ben lid geworden van de zeilvereniging, dus ik weet zeker dat ik daar nog heel wat uurtjes door ga brengen!

Hieronder twee foto's van een delicatesse hier. Eerst een originele die ik op de weg naar Blantyre heb gemaakt. We hebben het bij het maken van een foto gehouden.... Omdat mijn vader zich bij zijn reis hier naar toe nogal had bezig gehouden met deze muizen (praatjes en opschepperij dat hij ze best op wou / durfde te peuzelen, maar in de praktijk niets van dat) hadden Liesbet en ik hem wat zoetere exemplaren toegestuurd. Zoals jullie zien heeft hij deze wel op originele wijze verorberd.

Meer foto's van onze avonturen vind je hier.

Workshops

2007-08-14T13:48:00.000+02:00

Op het werk gaat het nu de goede kant op. Ik heb het lang erg moeilijk gevonden, en soms nog steeds wel, maar ik merk dat de investeringen nu zeker hun vruchten beginnen af te werpen. Mensen nemen me serieuzer als in het begin en ik krijg daarmee ook meer dingen voor elkaar.

Het geven van workshops vind ik een van de leukste dingen om te doen. De afgelopen tijd heb ik vb. twee workshops gegeven op HRD gebied (da’s thuiskomen voor mij!) en een om het strategisch plan van CHAM aan te passen en een goede planning te maken voor het komend jaar.

De HRD workshops
In de Malawiaanse gezondheidszorg vormen de Human Resources een van de grootste problemen. Kort door de bocht hebben de health facilities te weinig en te laag opgeleid personeel. Daar moeten we dus wat aan doen! In het Joint Capacity Building Programma (JCBP) is er daarom zowel aandacht voor het rekruteren van staf, het houden van staf (stafmotivatie) en het verder ontwikkelen van staf. Mijn workshops gingen over het laatste.

Ik heb twee workshops georganiseerd voor de Human Resource verantwoordelijke mensen van onze partners in het JCBP (vooral HR officers en administrators). In de eerste workshop heb ik met hen samen instrumenten ontwikkeld voor competence assessments in de units. In de tweede workshop hebben we o.a. die informatie gebruikt om te bepalen wat er in het HRD plan moest komen dat zij voor hun units moesten ontwikkelen.

De workshops gingen erg goed. In de eerste bijeenkomst hebben we een soort van checklist ontwikkeld die in de units gebruikt konden worden om competenties te evalueren. Vier verschillende checklists voor vier verschillende functiegroepen. Alle deelnemers hebben hun bijdrage hieraan geleverd in het groepswerk dat we hebben gedaan.

Na de workshop hebben de human resource verantwoordelijken de checklist gebruikt voor 360-graden feedback in de units. Dat wil zeggen dat elke deelnemer in de competentie analyse door 4 verschillende mensen gewaardeerd werd op de verschillende competenties (een supervisor, een peer, een subordinate en de persoon zelf). Ze konden de antwoorden invoeren in een Excel file en daar kwam dan o.a. uit welke competenties voor de deelnemers en de totale functiegroepen het meeste aandacht vroegen.

Het viel me op dat er weinig technische activiteiten als aandachtspunt uitkwamen (zoals het maken van X-rays, het aanbrengen van een infuus, etc.), maar vooral activiteiten op sociaal vlak en wat de deelnemers ‘life skills’ noemen (het oplossen van conflicten, samenwerken, etc). Hoewel dit overeen komt met een studie die ik in Nederland voor mijn proefschrift heb gedaan, was ik toch enigszins verbaasd. Ik hoor de mensen daar namelijk nooit over terwijl ze wel altijd heel hard roepen om trainingen op technisch vlak.
Een gesprek dat ik hierover had met een dokter uit het ziekenhuis in Mua bracht een ander licht op de zaak. Het zou best eens kunnen zijn dat door de 360 graden feedback de technische activiteiten er minder uitkomen, juist omdat ze WEL belangrijk worden gevonden. Dan durven mensen namelijk wellicht geen lage score te geven aan hun collega. Competenties op sociaal vlak durven ze wel laag te scoren omdat ze die juist minder belangrijk vinden. Dus lijkt het alsof we vooral aandacht aan de sociale competenties moeten besteden. Best een plausibele theorie, ik moet maar eens flink gaan doorvragen!

In de tweede workshop stond het HRD plan centraal. Verschillende mensen hebben presentaties gehouden over de inhoud van zo’n plan, vanuit de theorie (ikzelf over de lerende organisatie), het beleid (iemand van het Ministery of Health) en de praktijk (de HR officer van Mulanje Hospital). Samen hebben we toen gebrainstormd over de inhoud en een lijst gemaakt van de onderwerpen die aan bod moesten komen.
Hierna hebben alle deelnemers de uitkomsten van hun competentie analyses gepresenteerd. Voor een aantal veel voorkomende competenties hebben we toen samen bekeken hoe je deze aan kunt pakken. Niet alleen door training! Ook al hebben training en workshops in Malawi heel erg veel waardering, toch wisten mensen zeker verder te denken. Ze werden erg actief in bedenken hoe mensen elkaar zouden kunnen coachen en hoe ze interne kennis en vaardigheden konden uitwisselen. Ik was blij verast en hoop hiermee straks een wat gevarieerdere aanpak in de health facilities te stimuleren.

De workshop over het ontwikkelen van CHAM’s werkplan voor 2008
Een andere workshop die ik de laatste weken heb gefaciliteerd was de workshop om ons werkplan voor 2008 te ontwikkelen. Het was de bedoeling een werkplan te ontwikkelen met activiteiten die onze nieuwe strategic issues dekken en wat ook goed te monitoren en evalueren is. Best een uitdaging hier. We zijn de hele week naar Salima geweest in een conferentiecentrum aan het strand (dat was meteen ook wel lekker voor Liesbet die bij me op bezoek was). Dat was om alle mensen geconcentreerd aan het werk te houden. In ons eigen kantoor gaan mensen te makkelijk met andere zaken aan de gang.
Omdat het schrijven van zo’n werkplan altijd nogal een moeizaam proces is, had ik erg veel tijd in de voorbereiding gestoken. Een duidelijk schrijfproces ontwikkeld, veel groepsactiviteiten en veel instructie over de verschillende onderdelen van zo’n plan. Mensen waren daar erg blij mee, gelukkig. We hebben hard gewerkt. Helaas is door allerlei omstandigheden het werkplan niet helemaal afgekomen, maar een goed begin was gemaakt. Ik heb goede hoop op een goed plan!

Mercy’s computerles
Nog een klein workshopje dat ik wekelijks houd is Mercy’s computerles. Mercy, het meisje dat bij mij werkt, volgt een secretaresse opleiding. Daar hoort computerles bij, maar die moet ze apart betalen en is ontzettend duur. Die volgt ze dus niet. Maar wat is nu een secretaresse zonder fatsoenlijke computervaardigheden?
Ik heb haar daarom aangeboden bij mij op de computer te komen oefenen. Ik heb haar een werkboek met oefeningen gegeven en een typecursus geïnstalleerd. Meestal gaat ze er zelf vooral mee aan de slag moet ik zeggen, maar af en toe gaan we samen verder kijken. Ze vindt het enorm leuk om te doen en maakt grote vorderingen. Daar word ik dan weer blij van...

Een van mijn nieuwe uitdagingen is een cursus time management. Time management is een van de grootste problemen die ik hier ervaar. En overigens onze health facilities ook. Ze zijn over het algemeen redelijk tevreden met de services van ons hoofdkantoor, maar ze vinden ons wel erg ‘delayed’. Ik ben nu bezig met de assessments zodat de training straks goed aansluit bij de behoefte en ervaringen van de mensen hier. Ik heb erg veel zin om dat straks om te werken naar een training en heb al staaaaaaaapels ideeën.

Ik heb trouwens nog meer foto's gemaakt!

Culturele training - deel 2

2007-08-14T13:20:00.001+02:00

Na in mijn eerste bericht over de culturele training de dingen te beschrijven die mij al voor de cursus zo opvallen aan de cultuur hier, hieronder een beschrijving van een aantal dingen die ik op de cursus heb opgestoken. Ze verklaren wel een heleboel van wat ik zo om me heen hoor en zie.

Matrilineare familie structuren
In het grootste gedeelte van Malawi leven de mensen in een matrilineare structuur. Dat betekent eenvoudig gezegd dat na het huwelijk de man bij de familie van de vrouw gaat wonen. Kinderen zijn van de vrouw. Vrouwen (met name de oudere vrouwen, oma) zijn er in principe de baas. Maar ook, of misschien vooral, de oudste broer, de malemother, heeft veel in te brengen. Hij heeft veel invloed op het gezinsleven en de kinderen. Vaak zelfs meer dan vader. Vaders, of echtgenoten, zijn eigenlijk als kinderen en die moet je voorzichtig behandelen.

Over HIV/Aids en vreemdgaan
Ik zei al dat de mensen hier vaak denken dat in het westen het seksuele gedrag veel vrijer is dan hier en dat ze daarmee dus verbaasd zijn dat er hier meer HIV voorkomt. Ik heb vaak een tegengestelde indruk, ik hoor hier veel verhalen over vreemd gaan, etc. Ach, de waarheid ligt vast ergens in het midden.
Toch heb ik in de cursus wel iets geleerd waardoor het iets meer begrijpbaar is dat mensen hier vreemd gaan bijvoorbeeld. Abstinence is een belangrijk woord. Onder andere om HIV te voorkomen. Abstinence, faithfulness and use of condoms. Met abstinence wordt bij HIV preventie geen seks voor het huwelijk bedoeld. Maar er is in de Malawiaanse traditionele cultuur wel een heleboel abstinence nodig. Je mag bijvoorbeeld geen seksuele relaties hebben als de vrouw menstrueert, als ze zwanger is, als er iemand anders in de familie zwanger is, als de kippen aan het broeden zijn, als er iemand gestorven is, als de peper nog niet rijp is, etc. Praktisch gezien is dit ook een vorm van birth control. Maar ook een belangrijke oorzaak van vreemdgaan. Ik wil het niet goed praten, maar dan blijven er toch wel erg weinig dagen over dat het wel mag. Ik begrijp dan toch wel een beetje beter dat vreemdgaan hier, ook al mag het niet van god, toch enigszins geaccepteerd wordt.

Hierarchie
De hierarchie zie je overal terug, in de familie, op het kantoor, binnen mbumba’s (plek waar een familie bij elkaar woont) en binnen dorpen. In al die structuren zie je een rangorde terug. Het is duidelijk wie de belangrijkste man is binnen de familie, wie de belangrijkste man is in een mbumba, binnen een het dorp (de chief) en ook welk dorp en dus welke chief het belangrijkste is. Vroeger werd er meestal op leeftijd afgegaan, tegenwoordig spelen ook andere zaken mee, zoals opleiding, van welke generatie je bent, hoeveel kinderen je hebt. In Malawi kunnen ook vrouwen de chief zijn, maar dan moeten ze wel ‘echte mannen’ zijn.
Als persoon werkend voor een NGO moet je altijd de hierarchische ladder bewandelen wil je iets kunnen bereiken. Dit betekent dat je bovenaan moet beginnen met je verzoek. Dat betekent dat je altijd een trede hoger moet gaan dan de mensen waar je feitelijk mee samenwerkt.
Hierarchie is ook belangrijk als je hulp wilt uit de geestenwereld. Huishoudelijke problemen bespreek je met geesten uit de eigen familie. Problemen die het hele dorp aan gaan bespreek je met de geesten van belangrijke geesten op dat niveau. Overigens worden tegenwoordig door de invloed van het Christendom al die verschillende geesten ‘God’ genoemd. Dat is voor mij heel herkenbaar. Op het werk hoor ik iedereen voor alle kleine dingen God om hulp vragen, wat voor mij wat vreemd was. God vraag je toch alleen om hulp voor de echt grote dingen? Maar nu begrijp ik dat beter. Ook zie ik beter de relaties met wat veel mensen doen in Nederland. Zoals bijvoorbeeld mijn oma die voor mij een kaarsje brandt bij de foto van opa en vraagt om hulp voor een goede en veilige tijd voor mij hier.

Initiatie
Belangrijk in het Malawiaanse dorpsleven zijn de initiatie rituelen, die plaatsvinden wanneer kinderen in de pubertijd komen. Bij meisjes is dat wanneer ze voor het eerst hebben gemenstrueerd, voor jongens is dat nog eerder, als ze pas een jaar of 9, 10 zijn. Voor de initiatie rituelen zijn er secret societies, apart voor de mannen en de vrouwen. Een vrouw (die wordt beschouwd als man) is aanwezig bij de mannen om te assisteren bij de dingen die ze zelf niet kunnen. Andersom gaat dat hetzelfde. Bij de initiatie leren de kinderen meer over hun toekomstige functie als man of vrouw. Ze leren veel over het gezinsleven en hun functie daarin. Ze leren ook over seksuele relaties.
In Malawi zijn mannen vooral betrokken bij ‘de dood’ en vrouwen bij ‘geboorten’. Hier wordt met de initiatie dan ook al vanalles over geleerd, gepaard met een heleboel rituelen. Bij alle rituelen zijn een heleboel dorpsgenoten betrokken. Deze hebben allemaal een bepaalde functie, waarvan de rangorde voor iedereen bijzonder helder is.

Hekserij
Als je de persoon bent met de meeste macht, dan ben je ook degene die de schuld krijgt van problemen. Bijvoorbeeld als er een kind is doodgegaan. De ouderen, mensen met de meeste macht, zijn erg wijs, maar hebben soms ook heksenkracht. Waarom zouden ze anders zo oud zijn geworden? Ze hebben leven gehaald uit de dood van kinderen. Dit geldt ook voor mensen die rijk zijn. Slechte dingen, als de dood van kinderen, levert de heksen succes op. Daarom is de mortality rate in Malawi ook zo hoog.

Begrafenissen
Begrafenissen zijn hier erg belangrijk, en helaas komen ze ook veel voor. Uit pure noodzaak is de tijd die een begrafenis duurt teruggedraaid van een week naar een dag of drie. Het hele ritueel is heel anders dan in Nederland. De begrafenis vindt heel snel plaats, vaak binnen een dag. Bier heeft een belangrijke rol, het wordt over het graf gegooid en veel gedronken. Op de begrafenis wordt vaak nog de schuld van de dood hardop uitgevochten (wie is de betrokken heks?) en wordt er nog flink geroddeld over de overledene. Er worden toneelstukjes gedaan om haar of zijn leven te beschrijven. Daarin komen behalve goede, zeker ook de slechte eigenschappen aan bod! Er wordt luid gehuild en veel gedanst. Het lichaam gaat diep de grond in en er wordt een hek om het graf gebouwd, zodat de geest niet terug naar huis kan gaan. Als iemand in je omgeving sterft, of familie van iemand in je omgeving, wordt je geacht er naar toe te gaan en (of) geld of mankracht bij te dragen.
Vrouwen worden geacht een jaar te rouwen om hun echtgenoot, maar omdat mannen niet kunnen koken mogen zij al na 3 maanden op zoek naar een nieuwe vrouw. Het huis waarin de weduwe leeft moet afgebroken worden, ook al was het een mooi goed huis. De spullen gaan naar de hele extended family.

Belemmeringen voor ontwikkeling
Helaas heb ik veel dingen over de Malawiaanse cultuur gehoord, die de ontwikkelingen van het land flink (kunnen) remmen. Als adviseur vind ik het soms lasting in hoeverre je daarom met alle culturele opvattingen en gebruiken mee moet gaan en in hoeverre je verandering kunt of moet voorstellen. Een aantal zaken die me opvallen:

1. Binnen je dorp, familie moet je je vooral aanpassen. Je mag niet opvallen en dus geen initiatief tonen. Ik hoorde vb. van een jongen die heel mooi kon schilderen en zijn kunst best goed wist te verkopen. Toen zijn familie er achter kwam moest hij, ondanks dat het geld best nodig was, hier mee stoppen. Hij was geen artist, hij moest niet denken dat hij meer was dan anderen. Geen initiatief dus meer, maar zonder initiatief is het lasting ontwikkelen. Ambitie is een vies woord. Op school leer je wel te streven naar succes en dat geeft frictie met de traditionele gebruiken, het wordt toch nog wel als zelfzuchtig gezien en maakt mensen jaloers.

2. Omdat je dus niet ambitieus mag zijn en dus geen nieuwe dingen hoeft te leren zoeken mensen misschien wel naar een andere verantwoording om cursussen te volgen etc. Dat zou gedeeltelijk die sitting allowances waar ik het in mijn vorige bericht over had kunnen verklaren.

3. Mwambo is ook erg belangrijk (beleefdheid, het goede). Dit is door God bepaald en wordt je aangeleerd door je voorouders. Je moet je daarom ook gedragen zoals je voorouders zich gedroegen. Leven zoals je voorouders leven. Ontwikkeling is dan lastig.

4. Het is de bedoeling dat je je inkomsten deelt met je extended family. Het is daarom lastig om investeringen te doen. Eerst moet het geld namelijk naar eventuele urgentere zaken in de familie. En die zijn er altijd. Sparen of investeren is daardoor moeilijk. Soms kun je beter het geld uitgeven aan korte termijn geneugten voor jezelf, want anders moet je weer een heleboel afstaan.

5. Als je familie bent mag je verwachten dat je alles ‘op krediet’ kunt krijgen. Na een tijdje hoef je er niet meer aan te denken terug te betalen. Deze relatie moet wel wederkerig zijn, ook al zit er niet een precies systeem achter. Als anderen willen lenen komt er zeker rente bij, wat hoog op kan lopen. Met dit ingewikkelde systeem is het lasting om een goede financiele administratie bij te houden en daarmee te zien of investeringen zich terug betalen en goede beslissingen hierover te nemen.

6. Omdat je als rijke eerder zult worden beschouwd van hekserij en zelfzuchtigheid is rijkdom minder aantrekkelijk.

7. In de tijd dat de grote dictator Kamuzu Banda aan de macht was moesten mensen veel afgeven, maar ze kregen ook veel. Mensen hebben geleerd om te krijgen en zullen daar op wachten. Mensen verwachten te krijgen van anderen die (op dat moment) meer hebben. Maar ze verwachten dus ook te krijgen van blanken, en van NGO’s. Als je langsloopt vragen veel mensen, met name kinderen, om geld, pennen, snoep, etc. Maar andersom zouden ze het je ook geven. Ik hoorde van een vriend dat hij een kind dat zei “Give me money” vertelde dat hij geen geld had en wel geld van dat kind wilde. Dat kind ging in de zakken zoeken en gaf toen een beetje geld!Deze verwachting te krijgen levert een duidelijke ‘laissez-faire’ houding op. Niet goed voor de ontwikkeling.

Ik heb veel geleerd in de cursus. Ik weet een heleboel meer over de cultuur en zie hoe dit de dagelijkse bezigheden beinvloedt. Mijn persoonlijke leerdoel voor de cursus was interculturele communicatie, ik wilde beter leren communiceren met de mensen hier. Is dat gelukt?

Dat weet ik nog niet. Ik snap veel dingen beter en kan veel gedrag daarom beter voorspellen en er wellicht ook relaxter op reageren. Maar ik voel wel een dilemma. Ik ben van mening dat voor een goede ontwikkeling van het land een aantal van de waarden, normen en gebruiken toch zullen moeten veranderen. Maar een cultuur mag ook niet teniet gaan. Waarin moet ik als adviseur mee gaan en waar moet ik toch proberen op kleine schaal verandering te bewerkstelligen? Bijvoorbeeld, voor een positieve verandering in een organisatie is het volgens mij toch wel nodig dat mensen initiatief en verantwoordelijkheid nemen. Maar kan en mag ik dat hier verwachten? Zeker in een organisatie waar de hierarchie nog zo prominent aanwezig is?
Ik raak vaak verstrikt in een tweestrijd tussen wat ik denk dat nodig is en wat bij de cultuur past. Vaak wil ik een heleboel tegelijk aanpassen, als ik zie dat veel dingen niet lekker gaan. Maar dat kan natuurlijk niet. Charlotte gaf me daar een hele goede raad over die ik nu vaak naar mezelf herhaal: “Pick your battles”. Dat scheelt al een stuk, al weet ik soms niet welke battles ik nu moet picken. Toch, langzaam, heel langzaam, zie ik dat ik steeds meer grip krijg op de situatie en steeds beter leer hoe ik dingen aan moet pakken hier.

Hier vind je meer foto's van de cursus en hieronder zelfs drie filmpjes van de Malawiaanse dansen.

Filmpje 1
Filmpje 2
Filmpje 3

Cultural Training - deel 1

2007-08-14T12:46:00.000+02:00

Lang geleden dat ik iets op mijn blog heb gezet. Ik heb de afgelopen weken dan ook zoveel meegemaakt dat ik geen tijd had om het op te schrijven.

Drie weken terug volgde ik een culturele training in Mua. De week erna was ik in Salima om een workshop te faciliteren en afgelopen week was ik op vakantie met Liesbet die was overgekomen uit Nederland. Nu eerst over mijn ervaringen in Mua, de rest volgt later.

Het volgende gedicht van Hans Andreus stond voorin de bundel die ik heb gekregen van het Hendrik Kraemer Instituut, waar ik voordat ik naar Malawi ging een culturele orientatie cursus heb gevolgd. Het beschrijft precies de reden waarom ik naar Afrika wilde:

Je bent zo
mooi
anders
dan ik,

natuurlijk
niet meer of
minder
maar

zo mooi
anders,

ik zou je
nooit

anders dan
anders willen

En nog steeds vind ik al dat ‘andere’ fantastisch interessant. Maar behalve interessant vind ik het ook moeilijker dan ik vantevoren ooit had verwacht. Ik begrijp niet alles en vind goed communiceren met de mensen hier daarom vaak moeilijk.
Om die reden had ik besloten een een nieuwe culturele training te volgen, helemaal toegespitst op het leven van de mensen hier in Malawi. Het was een training georganiseerd door UNDP in Kungoni centre, Mua Mission. Hier was ik al eerder geweest, met Anja, en geintrigeerd geraakt. Nu kreeg ik de kans om me de hele week in de Malawiaanse cultuur en interculturele communicatie te verdiepen.

Nu zal ik eerst een aantal voorbeelden geven van de dingen die ik tegen kom in het dagelijkse leven en soms moeilijk vind om mee om te gaan. In mijn volgende bericht geef ik dan een aantal beschrijvingen van elementen uit de Malawiaanse cultuur die ik heb geleerd in Mua en die een aantal van die voorbeelden ook wel verklaren.

Eerst dus de dingen die me zo opvallen in het dagelijkse leven hier:

- Relaxtheid. Iedereen neemt ongelooflijk rustig de tijd overal voor. Zelf houdt ik wel van efficientie. Maar als hier iets vandaag niet kan gebeuren dan kan het morgen wel. Of overmorgen, of volgend jaar. Maar ja, ik kom hier wel om dingen te doen en zou toch graag in elk geval een gedeelte van mijn plannen werkelijk uitvoeren. Jouwert formuleerde het pas erg mooi: “Wij hebben een agenda, maar hier hebben ze de tijd”.

- De hierarchie. Met name op het werk zie ik dat alles enorm hierarchisch geregeld is. Ik hou daar helemaal niet van, ben erg gericht op gelijkwaardigheid. Dat moet ik hier echt loslaten. Ik moet me schikken in het feit dat er mensen boven me staan die mij zo’n beetje alles kunnen laten doen en waarbij je niet tegenstribbelt, en daarnaast moet ik ook accepteren dat er mensen zijn die ‘beneden’ mij staan in de hierarchische lijn en die mij vanuit die achtergrond anders behandelen. Zo worden regelmatig mijn spullen gedragen, staan mensen heel snel op om het bord uit te vegen, en zullen mensen voor mij knielen als ze me iets willen vragen of geven. Voor mij voelt dat erg ongemakkelijk! Met name in het begin, maar om eerlijk te zijn nog steeds, draag ik nog steeds erg graag mijn eigen spullen, etc. Ik vind het juist erg ongepast om daar een ander voor te vragen. Maar daarmee val ik wel buiten de boot en zullen anderen (zowel ‘boven’ als ‘onder’ mij) mij minder respecteren. Nog een onhandig voorbeeld van de hierarchie. Bij CHAM hebben ze, zoals in de meeste organisaties hier, twee messengers werken. Dit zijn mensen die van de ene kamer in het kantoor naar de andere kamer lopen met boodschappen (memo’s, dossiers) van de officers. Het is erg lastig als ik moet wachten op een dossier omdat het via de messenger moet. De plek waar de dossiers liggen is ongeveer 4 meter, 1 trap en nog eens 10 meter van mijn kantoor vandaan. Als ik een dossier wil, ben ik nog steeds zo naief om naar dat register te lopen (de CHAM norm is elkaar binnenshuis overal voor bellen). Daar moet iemand anders het dan voor me opzoeken en dan moet ik het met de messenger naar boven laten brengen. Ik mag er niet op wachten, laat staan zelf pakken. Ook degene die het wel pakt brengt het niet zelf die luttele afstand naar boven. Daardoor wacht je gemiddeld enkele uren en soms nog veel langer op zo’n dossier. Heel vervelend als je het direct nodig hebt! Maar zo is de hierarchie. Iemand onder je hoort het te brengen, dus doe je dat niet zelf. Zelfs niet als het haast heeft.Ik moet ook alles aan de juiste persoon, op de juiste plaats in de hierarchische lijn vragen. Als ik iets gedaan wil krijgen, moet ik dus niet (altijd) naar de betreffende persoon zelf toe gaan, maar eerst toestemming vragen aan iemand hoger in de hierarchische lijn. Maar soms dus juist niet. Ik dacht dat ik het net een beetje begon te leren, maar nu vragen mensen vaak aan me waarom ik eerst naar hen ga ipv naar de betreffende persoon onder hen…. Ik heb nog niet ontdekt wat te doen in welke situatie.Ook thuis gaat de hierarchie op. Gelukkig bukt of buigt Mercy niet als ze me aanspreekt (jaaa, dat zie ik bij sommige buren echt wel gebeuren), maar ze zal ook nooit iets zeggen als ik iets vergeet. Als ik vb. te laat ben met haar salaris zal ze er nooit om vragen. Verder was ik vb. met mijn liefde voor slappe thee zonder iets erin vergeten haar te vragen of zij er melk in dronk.. Ik had wel aan de suiker gedacht, heel goed. Maar over de melk zei ze dus niets en daar kwam ik pas na een half jaar achter toen Charlotte me eraan herinnerde. Daarom dronk ze dus zo weinig thee hier!Een laatste voorbeeld van de hierarchie: Het spreekwoord “als de kat van huis is dansen de muizen op tafel” geldt hier heel sterk. Als het management weg is is de rest van de staf dat ook of zit een krant te lezen… Je hoeft niets te doen, zolang iemand hoger in de hierarchie dat toch niet ziet.

- Beloningen. In Nederland wordt het vaak als een privilege gezien als je voor je werk een cursus of workshop mag volgen. Met een beetje geluk mag het onder werktijd en worden de reis, je verblijf en eten vergoed. Hier ook. Maar dat is niet genoeg!Als je op cursus gaat, of als je een vergadering buiten de deur hebt, verwacht je een dagtoelage. Ook al wordt je salaris van die dag uiteraard gewoon doorbetaald, toch krijg je nog een extra allowance. Heel passend ook wel sitting allowance genoemd. Daar gaat iedereen echt voor. Nu zijn salarissen vaak laag en dus begrijp ik wel dat mensen alle extra’s kunnen gebruiken, maar het is niet handig dat dit nu vaak de motivatie voor beslissingen wordt. Workshops en vergaderingen zijn hier dus erg populair!

- Beleefdheid. Malawianen zijn enorm beleefd. Dat resulteert in voortdurend elkaar vragen hoe het gaat (en met de familie), wat ik in het begin lastig vond, maar nu toch ook wel prettig soms. Ook doen mensen hier veel voor elkaar. Maar voor mijn Hollands gevoel slaat de beleefdheid wel een beetje door. Zo zullen mensen nooit ‘nee’ tegen je zeggen. Gevolg is dat als iemand ‘ja’ zegt, het meestal toch ‘nee’ betekent. Je rekent dan ergens op (ben ik aan het afleren trouwens) en dan gebeurt er niets. Heel inefficient.Ook wordt het hier als erg onbeleefd gezien een telefoon niet op te nemen. Gevolg is dat bij elke vergadering iedereen meerdere keren wegloopt om de telefoon op te nemen. En dat vind ik dus weer onbeleefd. Een ander voorbeeld van wat ik dan weer onbeleefd vind is dat je hier tijdens bijeenkomsten ook rustig de krant kunt gaan lezen. We hebben dus andere beelden van wat beleefdheid nu eigenlijk is. Trouwens, ik vind dat gedrag tijdens meetings dus onbeleefd, maar kan het me aan de andere kant ook wel een beetje voorstellen. Mensen moeten hier aanwezig zijn, of kiezen daar om vb. financiele redenen zelf voor, op vergaderingen die eigenlijk helemaal hun onderwerp niet zijn. Logisch dat je je verveelt en wat anders gaat doen. Dat mag dus ook, blijkbaar.

- Een vreemd beeld van blanken. Zoals ik wellicht ook vreemde beelden heb van Malawianen, hebben zij zeker ook vreemde beelden van mij! Ik ben bijvoorbeeld mega (maar dan ook mega!) rijk en kan me in Nederland ALLES permiteren. Ik kan alles kopen wat ik wil. Ik ben erg onbeschoft omdat ik geen geld stuur naar mijn extended familie (ooms, tantes, neven, nichten) en niet nog meer deel met de mensen in Malawi die het veel harder nodig hebben. In Nederland groeit het geld aan de bomen. Ik heb een enorme tuin (herinneren jullie de twee plantenbakken op de galerij van mijn flat nog?) en meerdere auto’s. Ik ben alleen maar gewend aan comfort. Ik ben extreem bot en gedraag me op seksueel gebied zo vrij als een vogel. Alles mag, kan en doe ik. Het is dan ook erg raar dat er in Europa minder AIDS is dan hier.

- Inefficientie. Ik geloof dat ik het al een paar keer eerder heb genoemd. Er wordt niet veel vooruit gedacht, wat vaak betekent dat dingen op onhandige momenten of niet gebeuren. Als het meisje dat bij mij werkt door de stroomuitval bijvoorbeeld niet kan strijken, gaat ze niet ondertussen wat anders doen, maar wacht ze. Op het eind van de dag komt ze dan niet klaar met alles, omdat er ook na het strijken nog andere dingen moisten gebeuren. Als je met 20 man in een bus ergens naar toe gaat, wordt er niet vantevoren getankt, maar ga je dat samen doen. Zeker op een zondag is dat erg prettig als er bij een heleboel benzinestations geen brandstof te vinden is. Als je een meeting organiseert in Blantyre (ruim 300 km ver weg), combineer je dat niet met een ander bezoekje, daarvoor ga je gewoon volgende week weer terug. Tja.

- Het belang van sociale relaties. Zoals in Nederland het efficient werken belangrijk is, zo is dat hier het opbouwen van persoonlijke relaties. Zeker op het werk ook. Het zou daar voor mij geen overbodige luxe zijn om elke dag een uur aan het kletsen te besteden. Op de een of andere manier lukt me dat nog niet zo goed. Mensen vinden me ook nogal gereserveerd daar, terwijl ik volgens mij toch best een kletskous kan zijn. In Nederland was op het werk voor iedereen wel duidelijk of ik er was, mijn kletspraatjes en schaterlach waren goed over de hele gang te horen. Hier ben ik meer onzichtbaar, omdat ik er gewoon niet bovenuit kom. Qua stemvolume en qua intensiteit. Ik hou toch wel erg van doorwerken. Maar goed, het belang van sociaal geneuzel ;-) begint me steeds meer duidelijk te worden, dus ik klets en roddel steeds meer mee…

- Via via feedback. Als je het ergens niet mee eens bent, of als je iets niet goed vindt gaan, dan zeg je dat niet zomaar, maar vertel je dat (mijn interpretatie: roddel je daarover) met anderen. Je hoopt dan dat de boodschap via via toch bij de persoon aankomt, zonder dat je iemand direct heb aangesproken. Dat is namelijk niet beleefd. Voor mij als ‘botte Hollander’ erg frustrerend. Ten eerste omdat ik zelf wel graag direct dingen met mensen bespreek als ik dat nodig acht en ten tweede omdat het nu vaak lasting precies interpreteren is als je wat over jezelf hoort.

- Voorzichtig woordgebruik. Gerelateerd aan bovenstaande is dat je dingen hier heel voorzichtig moet brengen. De woorden: fout, verkeerd, dom, etc. zijn absoluut uit den boze. Ook als je ze op jezelf betrekt, haha. Oppassen dus.

- Gebrek aan initiatief. Het valt me op dat de mensen om me heen weinig initiatief nemen. In die zin dat het moeilijk lijkt om nieuwe dingen uit te proberen en dat het moeilijk lijkt om verantwoorderlijkheid te nemen. Heeft vast ook met die hierarchie te maken, het is vooral belangrijk dat je het management gehoorzaamt.

- Het belang van de godsdienst. Ik vind het moeilijk om het werkelijke verschil met Nederland aan te geven, omdat ik daar niet in streng christelijke kringen verkeerde. Toch heb ik ook daar ook altijd op Christelijke (katholieke) scholen gezeten en voor katholieke organisaties en instellingen gewerkt. Hier werk ik dus wederom voor een Christelijke organisatie en dat gaat met een heleboel rituelen gepaard. Elke maandagochtend hebben we een kleine dienst met een passage uit de bijbel en een interpretatie en preek die daar bij horen. We beginnen en eindigen elke vergadering of kleine meeting met een gebed. Ook vragen we God steeds het eten te zegenen. Ergens vind ik dit hartstikke mooi, maar soms ook erg lastig. Het is geloof ik wel een beetje de bedoeling dat ik instemmend knik bij alles wat er gezegd wordt, maar soms ben ik het er niet zo mee eens. De preken gaan veel over het slechte gedrag dat wij als mensen hebben. Met de voorbeelden die worden gebruikt ben ik vaak niet blij. Bijvoorbeeld vaak worden seksuele relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht bijzonder zwaar afgekeurd. Of dat je niet elke week naar de kerk gaat. Anderzijds wordt mijn eigen geloof door de continue confrontatie met allerlei godsdiensten me wel steeds duidelijker.

Een heleboel van die dingen snap ik niet echt. Ik zie wel relaties tussen de verschillende dingen die ik observeer en ik leer dus wel beter dingen in te schatten, maar snappen….. nee niet echt.

Toch heeft de training in Mua me daar wel bij geholpen. In mijn volgende bericht beschrijf ik een aantal elementen uit de Malawiaanse cultuur, die bovenstaande gedeeltelijk toch wel kunnen verklaren.

Met Unicef buiten zwemmen in de winter

2007-06-25T10:15:00.000+02:00

Het is winter in Malawi. En niet zo’n beetje ook. De koudste winter sinds jaren. Schijnt. Ik moet zeggen dat het ook ijskoud is. Als ik ’s avonds thuis ben, zit ik met twee fleece dekens om me heen op de bank. Dan is het ook niet meer dan een graad of 15 denk ik. En dat is koud, heel koud.
Net als jullie waarschijnlijk moest ik daar een half jaar geleden nog erg hard om lachen. Maar op de een of andere manier went je lichaam aan de hitte waar je meestal in leeft. En als het dan kouder is…. Heel gek, maar 15 graden nu voelt net zoiets als een graad of 8 vroeger. En dat is best koud, toch?
Het leuke van de winter is hier alleen dat het ’s ochtends en ‘s avonds dan wel koud is, maar dat het tussendoor behoorlijk opwarmt. Zo zie ik ’s ochtends de dampwolkjes uit mijn mond komen, maar lig ik ’s middags op het strand of aan het zwembad.

Aan het zwembad ben ik tegenwoordig veel te vinden. Samen met mijn Portugese familie. Omdat ik wat vaker wilde gaan zwemmen wilde ik lid worden van de Portugese club, een plek met, vind ik, het beste zwembad van Lilongwe. Niet speciaal mooi (of schoon), maar wel een decent 20? meter bad. Lekker om baantjes te trekken dus. Gevraagd naar de kosten van een lidmaatschap. Kreeg ik een bedrag te horen voor een heel gezin. Dus ik vroeg naar de prijs van een single person. Maar dat was hetzelfde. Ik moest dus een gezinslidmaatschap kopen. Daar ben ik veel te pinnig voor. Toen heb ik gevraagd of we niet met vier vriendinnen lid mochten worden, als een familie. Hoog inzetten, dacht ik, er moet vast onderhandeld worden. Maar het was direct prima! Nu heb ik dus drie zussen hier.

En met eentje, Charlotte, ga ik ook echt regelmatig zwemmen. Op dinsdag en donderdag na het werk en nog eens in het weekend. Na het werk is het al donker en dus erg, erg koud. Maar ja…..je wil fit worden of je wilt het niet… mensen kijken ons wel aan alsof we gek zijn, maar dat kan ons weinig schelen. Meestal tenminste….
Afgelopen donderdag belanden we per ongeluk (in badpak dus!) op een feestje van Unicef???? Iedereen keek ons als altijd vreemd aan dat we daar ’s avond in de kou aan het zwemmen waren, terwijl zij lekker zaten te barbecueën. Een heleboel bekenden, en een heleboel werkrelaties. Voelde niet echt op ons gemak!

Het afgelopen weekend had ik dus zeilles. We hadden met een stel vrienden een huisje gehuurd aan het meer bij de zeilclub en zeilles geboekt. Allemaal prima geregeld, dachten we. Maar toen we op vrijdagavond aankwamen moest Robert, de Malawiaanse beheerder van de club, iets bekennen. Er zou geen zeilles zijn. Maar daar kwamen we voor!!! Hij druk aan het bellen en vond een leraar. Die was wel Franstalig. Nu, ik kan dat wel redelijk verstaan en Frauke heel goed, dus dat vonden we geen probleem. Hij zou om negen uur de volgende ochtend komen. Maar er was niemand. Om tien uur nog niet. Om half 11 gingen we vragen waar hij bleef. Toen zei Robert dat ie pas om 13.00 uur kon komen. Ok, in plaats van een halve dag op zondag konden we dan wel een hele dag op zondag doen. Maar om twee uur was ie er nog niet. En om half drie nog niet. Toen kwam er een sms-je, via Robert, dat ie er na een half uur zou zijn. En inderdaad, daar was onze fransman, in volle overtuiging dat ie een andere fransman een uurtje uit zeilen zou nemen. Hij was helemaal geen zeilleraar! Pfjoej, toen gaven we het op. We zijn wel een uurtje met Damien, die fransman, gaan zeilen, wat overigens erg leuk was, en op zondag hebben we lekker gekanood. We hebben heerlijk gebarbecued met verse vis van het meer. Maar het was dus wel een weekend met Malawiaanse zeilles, geen zeilles.
Anyway, het was een leuke plek om een weekend door te brengen en nu moeten we wel nog een keer! We maken dan afspraken met een Canadees en niet met onze Robert, die verder overigens heel aardig en hulpvaardig was!

Vanavond ga ik naar de enige bioscoop van Lilongwe. Een thuisbioscoop, want een openbare bestaat er niet. Bij dat gebrek stelt Matt, iemand die hier ook tijdelijk woont, zijn huis twee keer per week open om film te kopen kijken. Hij zorgt voor de film (met dolby surround en een groot scherm) en popcorn. Iedereen zit op matrassen op de grond naar de film te kijken. We nemen allemaal wat te drinken mee. Heel gezellig en een leuk alternatief voor de bios!

De laatste foto is trouwens van mijn buurjongetjes, die hebben ontdekt dat je heel lekker kunt zwemmen in mijn vijver!

Boodschappen doen

2007-06-11T12:15:00.000+02:00

Hoe gaat dat hier in Malawi eigenlijk met boodschappen doen? Een antwoord op een van de veel aan mij gestelde vragen.

Ik heb wat dat betreft wel het geluk dat ik in de hoofdstad Lilongwe woon. Op de belangrijkste handelsstad Blantyre, ruim 300 km in het zuiden, na, is dit de beste plek om spullen te krijgen. Er is vanalles te koop. Maar laat ik mij vooral op de etenswaren concentreren, volgens mij vinden de meeste mensen dat het meest interessant.

Overal vind je kleine winkeltjes en kiosken. En ook op de markt kun je ongelooflijk veel vinden. Zelf koop ik daar vooral mijn groenten en fruit. Er is een behoorlijke variëteit die wel heel seizoensgebonden is. Aan groenten bijvoorbeeld, sla, courgette, aubergine, allerlei soorten pompoen, pompoenblad, groene paprika, wortels, kleine komkommertjes, uien, tomaten, spinazie, witte kool, avocado, etc. Aan staple food zijn er aardappelen (Irish potatoes worden de aardappelen die wij in Nederland vooral eten genoemd), zoete aardappelen (in alle soorten en maten), cassave en natuurlijk maismeel om Nsima (soort maispap) mee te maken. Aan fruit vind je mango’s (kort seizoen maar dan ook enorm veel voor ongelooflijk weinig geld), meloen, sinaasappels, mandarijntjes (zijn nu in het seizoen), appels (itt Nederland relatief erg duur), ananas, aardbeien, papaja, kokosnoot, en vooral, het hele jaar door, veel bananen.
Nu, je hoort al, wat dat betreft kan ik aardig mijn hart ophalen.

Op de markt is het natuurlijk wel vaak afdingen, hoewel ik nu ik er zo vaak kom vaak gewoon dezelfde prijzen krijg. Mercy, die bij mij werkt, lacht me altijd enorm uit als ze hoort wat ik betaal, maar ach…. Verdienen ze tenminste ietsje meer. Soms vragen ze nog wel te veel naar mijn zin en wil ik flink wat van de prijs af. Laatst ging daar iemand zo leuk op in, hij zei “Oh no, not that price, I know you, you are a good buyer, you can pay more than that!”. Ik moest enorm lachen, hoezo een bevestiging dat ik inderdaad vaak veel te veel betaal?

Andere producten en andere soorten groenten en fruit, koop ik met name in de supermarkt. In het Lilongwe hebben we 5 grote supermarkten, de Shop Right (hebben ze bijna alles), de Food Worth (lekker brood, vlees en vis), de Seven Eleven (zijn veel mensen fan van, maar ik vind het vooral een rommeltje), de Peoples (volgens de reisboeken verruit de beste, maar ik snap dat niet) en de Food Zone (voor meer Aziatische producten). Thee, mijn belangrijkste drank, kun je hier ook volop krijgen. Zwarte thee en veel uit Zuid Afrika ingevoerde rooibos thee. Daarnaast heb ik een heerlijke citroengras thee ontdekt in de Food Worth. Verder niet veel aan kruidenthee, maar dat is zo licht, dat heb ik in grote hoeveelheden ingevoerd, dus ik kan er toch tegenaan….. Een ander favoriet drankje, wijn, haha, kun je hier ook volop krijgen uit Zuid Afrika. Best lekker, maar helaas aan de prijs. Carlsberg bier en het Malawiaanse Kuche Kuche horen o.a. om die reden tegenwoordig dan ook tot mijn favorieten… Best lekker. Tja, in tegenstelling tot op de markt waar je zonder hoge kosten je tassen helemaal vol kan laden, moet je in de supermarkt wat voorzichtiger zijn. Maar het is wel heel fijn dat er zoveel is. Zelfs yoghurt en kaas! (niet zo lekker als in Nederland, maar toch heel behoorlijk) Maar helaas komt de gemiddelde Malawiaan dus nooit in de supermarkt, alleen het kleine rijke deel van de bevolking.

Malawianen eten vooral Nsima. Als je geen Nsima eet, eet je eigenlijk niet echt. Als je aan een Malawiaan vraagt: heb je vandaag al gegeten? Zullen ze die vraag alleen met ‘ja’ beantwoorden als ze Nsima op hebben. Nsima is dus een soort dikke pap (vergelijkbaar met aardappelpuree) gemaakt van Maismeel, vaak gemend met sojameel. Als er oogst is, zullen veel mensen er ook wat groenten bij eten als ‘relish’ (spinazie, tomaten, pompoenblad,..), maar niet iedereen heeft altijd dat geluk. En als je echt rijk bent, of juist je salaris hebt gehad (als je bij het kleine gedeelte van de bevolking hoort met een betaalde baan) wellicht een stukje kip of Chambo (populaire vissoort hier) als je in de buurt van het lake woont. Pinda’s kunnen ook eiwitten bieden en die worden hier veel geteeld. Toch is er weinig variëteit en vormen de staples (de Nsima in dit geval) een te groot aandeel in het dieet. Ongeveer een kwart van de kinderen is dan ook ondervoed….

Om het verhaal, hoe oneerlijk ook, toch positief af te sluiten: Jullie horen dus al dat ik zelf niets te kort kom en niet echt iets mis wat dat betreft, hoewel het vast weer heerlijk is om in Nederland straks echte lekkere kaas te eten, op echt lekker stevig bruin brood. Met hazelnootpasta, drop, peperkoek, stroopwafels, hagelslag en (minder nederlands) pesto….

HIV/Aids workplace policy en de braindrain

2007-05-30T09:02:00.000+02:00

Inmiddels zijn pap en mam er weer vandoor. Vorige week heb ik ze weer op het vliegtuig gezet. Toch weer raar. Maar ook prima gelukkig.
Ze zijn na onze reis zelf nog een weekje weg geweest, naar het zuiden van het land en de laatste week hebben ze hier doorgebracht. Ik heb die week wel gewerkt, maar zij hebben zich blijkbaar goed vermaakt. Ik woon ook best op een lekkere plek. De laatste dag zijn we nog samen naar Kamuzu Dam geweest waar we wat aan het water hebben rondgekeken en gepicknicked. Met de nieuwe auto natuurlijk, zie foto hieronder. Alle foto's van de weken met pap en mam vind je hier in mijn fotoboek.

Op het werk hadden we afgelopen vrijdag de launch van onze HIV/Aids workplace policy. Tegen discriminatie en stigma rondom HIV/Aids. Vorige week was eerst onze kennis rondom o.a. de overdracht en oorzaak van HIV/Aids getest. De uitslag vond ik best wat schokkend, hoewel het waarschijnlijk toch ook een goede afspiegeling geeft van de bevolking hier. Algemene kennis lijkt bij de meesten aanwezig, zoals dat het HIV virus alleen door bloed en seksueel contact wordt overgebracht en vb. niet door speeksel. Maar er blijken nog wel volop gedachten te zijn over de invloed van hekserij en de straf van God. Ook wat betreft wie de verantwoordelijkheid draagt ter voorkoming van het krijgen van het virus en hoe je met mensen die het virus hebben om behoort te gaan vond ik nog opmerkelijk. Niet zo gek dus, zo'n workplace policy. De launch was een heel gebeuren. Eerst – na het gebed uiteraard – een mars gelopen naar het city centre. Met een heel groot spandoek en veel mensen in allemaal dezelfde t-shirts in een grote optocht als een soort demonstratie een eind gelopen. Er ging een auto mee met luidsprekers en er waren veel mensen die vanalles zongen over AIDS. En wij daarachter aan lopen of dansen. Ik had me al snel tussen de dansers gemengd, omdat ik dat wel gezellig vond. Maar zelf was ik in de eerste instantie wat verlegen. Dat Afrikaanse dansen is toch anders dan wat ik doe… Maar na een tijdje gaat dat ook vanzelf en had ik de grootste lol in die stoet. Toch besloten dat het nu de hoogste tijd is voor dansles. Aanstaande dinsdag, half zes!
Na deze toch waren er nog speeches, toneel, dans en zang. Allemaal met dezelfde boodschap. Een vrouw vertelde dat ze op haar werk flink was gediscrimineerd omdat ze HIV heeft. Iedereen schreef bijvoorbeeld ineens zijn of haar naam op een mok, zodat ze er zeker van waren dat zij hem niet zou gebruiken. Ze werd ook uitgescholden door haar leerlingen. Op een gegeven moment werd ze meer open over haar status, heeft ze er veel met iedereen over gepraat en daarmee werd alles voor haar gelukkig ook wat leefbaarder. In de toneeltjes mensen die stierven aan aids en ook veel discriminatie. Een man werd bijvoorbeeld gevraagd het ‘inklok formulier’ te tekenen, wat een vrijwillige ontslagbrief bleek te zijn. Mensen wilden de kerk niet meer in omdat de priester HIV had, etc. Als ik het tenminste goed heb begrepen allemaal, want veel was in Chichewa en met mijn beste Chichewa heb ik toch echt af en toe nog wat vertaling en uitleg nodig. Meer foto’s van deze dag vind je hier.

Vrijdagavond naar een concert geweest van Oliver Mtukudzi uit Zimbabwe. Schijnt de beste zanger van zuidelijk Afrika te zijn (volgens Nynke, maar ook aan de drukte bij het concert te zien). Nu ken ik natuurlijk ook niet heel zuidelijk Afrika, maar ik begon met toch een beetje te schamen dat ik nog nooit van hem had gehoord. Natuurlijk toch naar het concert te gaan, goede muziek wil ik graag leren kennen. En het was inderdaad erg goed! Ik heb me heerlijk vermaakt en veel gedanst.

Hmmmmm…..ik ben er juist achter gekomen dat de danslessen zijn afgelopen. Balen! Nou ja, ik vind vast wel weer zoiets op een andere plek.

Hier nog een plaatje van een tekst die in mijn hotelkamer op de deur zat geplakt toen ik daar voor mijn werk logeerde. Ai ai ai…ik moet me daar zeker gedragen. Ik woon hier in Lilongwe, de hoofdstad, wat wat normen en waarden betreft eigenlijk vrij westers is (relatief dan). Voordat ik wegging heb ik vb. de mannen die wellicht (!) nog langs wilden komen gezegd dat ze dan wel moesten doen alsof ze mijn neef ofzo zijn, omdat het anders nogal ongepast is om te blijven logeren. Ach, in Lilongwe maakt dat allemaal niet zoveel uit. Je kunt ook de kleren aandoen die je aan wil doen. Maar in de dorpen…afijn…je kunt alles lezen in de hoteltekst.
Overigens, ik draag hier vrijwel altijd rokken…zit wel lekker met dat heerlijke weer hier, maar uiteraard, uitgerekend die dag dat ik daar was… Een broek dus, schandalig! Ik moet daar even leren aan te denken als ik naar de dorpen ga!

Gisteren ben ik naar een workshop geweest (of iets wat ze hier zo benoemen in elk geval) over de braindrain. Over mensen ‘met hersenen’ die naar een andere regio of zelf een ander deel van de wereld verhuizen. Dat wordt hier als enorm probleem gezien. Er trekken veel hoogopgeleiden naar het buitenland, met name Groot Brittannië. Zo werken er vb. alleen in de stad Manchester meer Malawiaanse doctors dan in heel het land Malawi. En er is hier een groot tekort aan doctors, een groot probleem dus. Aan de andere kant werd het probleem ook gerelativeerd, of het tekort aan hoogopgeleiden van andere kanten bekeken. Er worden vb. ook te weinig mensen opgeleid hier, de braindrain is slechts een relatief klein deel van het tekort. Ook zijn er blijkbaar voordelen aan de braindrain. De mensen die naar het buitenland trekken kunnen van daaruit ook bijdragen aan de ontwikkeling hier, financieel en door het opbouwen en leveren van nieuwe kennis. Dit geldt natuurlijk vooral als ze na een tijdje weer terugkeren naar Malawi.
Met dit idee moesten we in de workshop aan de slag. De Malawianen in het buitenland kunnen een diaspora netwerk gaan vormen en vanuit dat netwerk bijdragen aan de ontwikkeling van Malawi. Tijdens de workshop hebben we bedacht hoe je dat het beste vorm kan geven en institutionaliseren. Was erg interessant, ik ben benieuwd wat er verder nog meegedaan gaat worden.
Een grappige observatie tijdens deze workshop die mezelf betreft: we waren in twee groepen verdeeld en ik zou de bevindingen van mijn groep presenteren. Dat deed ik ook. De anderen waren bijna allemaal Malawiaan. Pratende over het onderwerp ging het natuurlijk veel over ‘ons Malawianen’ in het buitenland, ‘our people’, ‘our country’. Ik merkte dat ik tijdens het presenteren dezelfde woorden in de mond nam. Our people and our country. En dat voelde heel natuurlijk. Ben ik dan toch al een beetje geïntegreerd?
(Niet bang zijn, trouwens, mensen in Nederland, ‘ons Nederland’ voelt nog minstens zo natuurlijk aan hoor!)

CHAM collega's

2007-05-11T15:24:00.000+02:00

Hierbij een foto van mij en mijn collega's bij CHAM

Ook Anong en Gerrit van ICCO zijn op de foto te vinden, helemaal vooraan zelfs ;-)

Auto ‘pech’, bezoek en ander nieuws

2007-05-11T14:43:00.000+02:00

Het is alweer even geleden en er is zoveel gebeurd dat ik nauwelijks weet waar te beginnen. Toch maar even bij het vervelendste, dan kunnen we het daarna over leuke dingen hebben. Ik heb een auto-ongeluk gehad bij Nkhotakhota. Een fietser aangereden en op de kop gerold. Dat was niet leuk. Bij mij is het gelukkig bij een paar verwondingen in mijn arm en been (en een hoop schrik) gebleven die na een aantal hechtingen nu al heel aardig aan het genezen zijn. De fietser had iets aan zijn kaak, maar ook daar schijnt het nu goed mee te gaan. Mijn reisgenote heeft de meeste pech gehad, een fractuur in haar ruggenwervel en zij is nog steeds aan het revalideren. Maar ook met haar zal het gelukkig goed komen. De auto lag flink in puin en ik heb hem halverwege tijdens de panelbeating verkocht. Inmiddels heb ik ook al een andere auto, iets heel anders, een Toyota Corolla. Prima wagen en ik hoop ook wel betrouwbaar. Iedereen nog erg bedankt voor alle verschillende steun die ik van jullie heb gekregen!
Inmiddels ben ik wel erg bekend hier in Lilongwe. Bij de verzekeringsmaatschappij een ook de agenten op straat kennen me zomaar bij naam. Gister werd ik bijvoorbeeld aangehouden om mijn rijbewijs te laten zien (gebeurt hier nogal eens) en toen begon de agent al met ‘Hi Marjolein’! Verder vroeg ie me alsof ik me al beter voelde na het ongeluk en hoe het met mijn reisgenote was. Heel attent. Om eerlijk te zijn kon ik me die agent niet meer herinneren, maar ik heb er dan ook heel wat gezien de laatste tijd.
Over de aankoop van de nieuwe auto wil ik trouwens nog wel wat kwijt: vorige week was ik met een verkoper tot een deal gekomen. Hij had me de auto laten zien, ik was tevreden, wilde nog een paar dingen door hem laten opknappen en we hadden een prijs afgesproken. De volgende dag zouden de papieren en reparaties geregeld zijn en zou ik de auto krijgen. Dat was mooi, want de volgende dag wilde ik met pap en mam op vakantie. Daar ging het al mis. De volgende dag was niets geregeld en had ik dus geen auto. Voor de vakantie dan toch maar een auto gehuurd. Na de vakantie zou de auto voor mijn deur staan. Weer geen auto. Na een telefoontje kwam de auto de volgende dag. Er viel ons alleen iets op: er waren twee banden verwisseld! Dat kun je toch niet maken na de afgesproken koop! Ik dus boos en weer onderhandelen dat er weer betere banden op moesten komen. Ook de papieren waren nog steeds niet geregeld. Anyway, uiteindelijk na een hoop gestoei en verder geonderhandel had ik anderhalve week later toch mijn auto. De verkoper verklaarde fijn zaken met me gedaan te hebben. Om eerlijk te zijn heb ik dat toch niet helemaal beaamd.

Pap en mam zijn dus hier. Twee weken geleden al aangekomen. Volgens mij hebben ze het wel naar hun zin en ik vind het heerlijk om ze alles te laten zien. Ik denk dat ze een goed beeld krijgen van zowel de goede als minder fijne kanten van mijn leven hier. Ze ontmoeten veel vrienden en bekenden, en zien veel van mijn dagelijkse leven. Ze maken veel filmopnamen en pap geeft daar dan commentaar bij. Dat is voor mij soms erg leuk om te horen. Dat hardop denken geeft voor mij een goed beeld van hoe ze alles hier beleven en interpreteren. Soms moet ik er erg om lachen en soms doet het mij ook een heleboel beseffen over hoe zeer ik al aan alles gewend ben.
Een van die dingen die voor mij vb. al normaal zijn is vb. hoe je je gekochte vis mee naar huis neemt: die hang je aan de buitenkant van je auto. Dan gaat het aan de binnenkant tenminste niet zo stinken en bovendien blijft het daar iets koeler. Heel logisch, toch? Nu, we hadden onderweg naar huis dus twee vissen gekocht en de verkoper hing ze alvast aan de buitenspiegels. Terwijl pap betaalde verwisselde hij stiekem de vissen (daar heb je dat verwisselen weer, het is echt opletten hier…). Ik zag het gebeuren, en pap en mam feitelijk ook, maar het duurde toch een aantal minuten voordat ik het ze uitgelegd kreeg. Ik had namelijk niet door dat zij niet door hadden dat de vissen aan de spiegel voor ons bedoeld waren (kun je het nog volgen?). Het gaf in elk geval nogal wat spraakverwarring (onder andere, je had hun gezichten moeten zien toen ze doorhadden dat ik met die vissen aan mijn spiegels naar huis wilde rijden!)

We zijn samen naar het noorden gereisd naar Chitimba aan het strand, Vzwaza Marsh waar we gelogeerd hebben in een hutje met veranda met uitkijk op een meer met nijlpaarden, olifanten, apen, herten, etc. en Nkhotakhota pottery, waar ik met mam lekker geschilderd heb. Erg mooie reis en erg gezellig!
Nu zijn ze zelf op reis naar het zuiden van het land. En erg ‘op stand’ want ze hebben hun eigen privé-chauffeur mee. Het rondrijden hier zagen ze geloof ik toch niet zo zitten en dit was een mooie optie. Lekker decadent, he! Om het te compenseren ;-) zijn ze wel overal aan het kamperen, haha.

Het is Koninginnedag geweest. Natuurlijk. Maar wij zijn met z’n allen naar zo’n officieel ambassadefeest geweest. Erg grappig. Ben je hier in de tropen sta je met z’n allen het Wilhelmus te zingen en eet je alle lekker Hollandse hapjes die je maar kunt bedenken: Hollandse nieuwe (haring !), frikadellen, kroketten, saucijzenbroodjes, blokjes kaas en vooral nog veel meer haring! Er waren stapels! Eigenlijk had ik stiekem wat in mijn tas moeten stoppen om mee naar huis te nemen. Er was toch te veel.
Haha…ik zeg dit omdat ik eergisteren een workshop had waar ze cakejes hadden en ik zag dat daar flink van deze mogelijkheid gebruik werd gemaakt. Een van de deelneemsters legde het me ook uit: als je een workshop hebt, kun je daar weer een paar dagen van leven. Het was niet treurig ofzo, ze maakten gewoon slim van deze mogelijkheid gebruik.

Ik heb een handige aanschaf gedaan: ik heb een cooker gekocht op paraffine. De elektriciteit valt hier namelijk nogal eens uit, met name rond etenstijd (eerlijk waar) en de gascookers zijn hier veel te groot. Ik heb dus een klein paraffinecookertje gekocht op de markt. Hoewel je het schijnbaar op praktisch elke straathoek kunt krijgen, heb ik er toch nog een hele tijd over gedaan tot ik de paraffine had gevonden. Dat komt blijkbaar uit zo’n tank waar ook de benzine uit komt. Wist ik veel! Toen ik nu eenmaal de paraffine had wilde ik mijn nieuwe cooker uitproberen. Dat leek makkelijk. Ik had het ding zo aan en het werkte perfect. Ai, maar toen kwam het probleem. Hoe krijg je dat ding weer uit? Ik voelde me erg dom toen ik vanalles had geprobeerd maar dat ding echt niet uit kreeg. Uiteindelijk heb ik er een jongen bijgehaald die bij de buren werkt, met blozende wangen het probleem uitgelegd en die heeft het uiteindelijk voor elkaar gekregen (gelukkig lukte het hem ook niet meteen….).

Morgen komen pap en mam weer terug, eens horen wat zij verder nog meegemaakt hebben…

nieuw telefoonnummer

2007-04-17T11:40:00.000+02:00

Tegenwoordig heb ik een ook een vast telefoonnummer thuis: ++ 265 17 55 226. Mijn beide mobiele nummers ++ 265 9 629 226 en ++ 265 8 7 14441 blijven ook beide geldig.
Marjolein

Benefits of the Joint Capacity Building Programme in 2006

2007-03-29T15:52:00.000+02:00

By Marjolein Berings
Technical Advisor CHAM

In 2006 the outset of the four years taking Joint Capacity Building Programme (JCBP) took place. Funded by ICCO and Cordaid, twelve Malawian partner organizations put their strength together and jointly build on their capacity to improve the quality of health services in Malawi: CHAM secretariat, ECM, Livingstonia Synod, the College of Medicine and eight CHAM hospitals. All efforts were made to ensure the programme was moving into the right direction.

The support of medical TA’s in Mulanje, Holy Family, St. Joseph and Mua was continued from the last years. Also the doctors’ incentive packages were continued to be given, now partly from JCBP funding. It was provided to twenty-two doctors, of which eighteen continued working for CHAM.

In 2006 also many new activities took place. To coordinate, monitor and evaluate them, in August 2006 the Monitoring and Evaluation Officer was assigned at CHAM secretariat, and in October a Technical Advisor arrived in Malawi from the Netherlands for further assistance. A programme Steering Committee was installed, which is responsible for guiding and directing the implementation of the programme. Its members were elected and its terms of reference were developed. Two review meetings with all partners were held to organise everything well. Together many activities were planned.

To improve staff motivation the engaged partners received fund to implement a soft loan policy for their staff members. Seven of the institutions have already implemented the policy or added the fund to an existing one. All other four receiving partners are implementing the policy early 2007.

To improve staff quality, many learning activities were conducted:

Seventeen clinical staff members from four partner institutions were trained: nurses, midwifes, orthopaedics, medical assistants, and a clinical officer;
Nine paramedical staff members from six partner institutions were trained in dermatology, radiography, health education, HIV/AIDS, and mental health;
Twenty-eight support staff members from six partner institutions were trained in business administration human resources, secretarial skills, computer technology, accounting (incl. ACCA), PSV driving, and mechanics;
Thirty-six staff members from 3 partner institutions were engaged in short courses on palliative care, pastoral care and other topics;
Four workshops were held by two partner institutions: on HIV/AIDS, HMIS, Kangaroo Mother Care, and Anti-corruption Awareness;
Four partner institutions conducted five exchange visits.

To strengthen the quality of management, currently 36 middle managers are being assessed on their competences. In 2007 they will be supported in their learning activities based on the competence profile that is currently being constructed.

To improve accessibility to health services for the people of Malawi, a lot of activities were conducted to assist CHAM units in realising signing service level agreements. At the end of 2006 forty-five were in place.

To strengthen pro-active engagement with key stakeholders, a one-day orientation workshop was conducted for all Health Coordinators on engagement in participatory district planning and implementation. CHAM secretariat has also started the development of a website. Each CHAM unit will receive the opportunity to put information on their activities on this site for publicity and information sharing purposes.

To monitor and evaluate the programme, to see where progress is made and to see how to implement the best programme possible, a baseline study is being conducted and in the future quarterly and annually follow up data will be gathered.

From 2007 also the existing projects Financial Management Improvement Programme and Clinical Officers Project will be incorporated in the JCBP. Further, apart from continuing the above, many challenging new activities are planned (herewith a summary):

The College of Medicine will assess the training needs of Clinical and Medical officers
COM will also develop a model for equitable health services
Partners units will be assisted in designing their HRD programme
A gender sensitive appraisal and reward system will be developed
A quality assurance system will be developed
An information management system will be developed

Concisely, even more activities will be conducted to improve the quality of health services of Church related health institutions!

Zo, weer eens wat degelijke inhoud op de website, mijn bijdrage voor de nieuwsbrief van CHAM. Weten jullie ook een beetje wat we doen in het Joint Capacity Building Programma!

Omgekeerde kleine (cultuur) shockjes

2007-03-13T11:35:00.000+01:00

Ik ben negen dagen op vakantie geweest in Nederland! Even heel raar om daar weer even te zijn, maar eigenlijk ook weer heel snel heel gewoon. En omgekeerd terug hier weer hetzelfde. Het was in elk geval geweldig om een heleboel mensen weer even te zien. Helaas was de tijd te kort om overal langs te gaan….

Wat waren dan de kleine shockjes die ik zo ervaarde?

In Nederland, de enorme kou! Haha… Liesbet had me gemaild dat het enorm koud was en dat ik toch zeker mijn voorzorgsmaatregelen moest nemen. Toen ik in Nederland kwam was ik het daar wel mee eens en was ik blij dat ik zo goed voorgelicht was. Nu had Liesbet schijnbaar alleen maar zitten grappen… Het schijnt heerlijk warm te zijn in Nederland voor de tijd van het jaar. Nou, echt niet hoor!
Verder was ik toch wel erg onder de indruk van alles wat er zoal te koop is in Nederland. En hoeveel verschillende soorten van alles. Zo lang ben ik nog niet weggeweest, maar toch. Ik vond het erg overdreven allemaal. Maar aan de andere kant ook leuk hoor, ik kreeg een enorme shopdrang, maar moest aan de 20 kg denken die ik mee terug mocht nemen (in de praktijk werd dat uiteraard 22kg en 14 kg handbagage). Beetje dubbel.
En wat is alles goed geregeld in Nederland! Het begon al met de reis. Onderweg naar het vliegtuig hier werd ik al opgehouden doordat ik voor de zoveelste keer mijn vaste telefoonaansluiting niet geregeld kreeg, op het vliegveld moest je tig formulieren invullen en door allerlei poortjes in Nairobi hadden we enorme vertraging, werd je nulkommanul voorgelicht en moest je in allerlei rijen voor niets staan wachten. Kom je aan in Amsterdam, laat je je paspoort zien en kun je gewoon doorlopen. Wil je een simkaart kopen, heb je binnen 1 seconde de goede in een winkeltje wat ineens zo voor je neus staat, 3 meter van de trein die direct vertrekt de goede kant op. Op het station word je keurig opgehaald, ….

Aan de andere kant: wat zijn Hollanders bot zeg! In de winkels moest ik goed mijn best doen mensen niet eerst uitgebreid te begroeten en te vragen hoe het met ze ging en gewoon te vragen wat ik wilde. Ik voelde me enorm onbeschoft. Maar het lukte wel, haha.

Ik had geen shock van doorspoelende wc’s en warme douches enzo. Dat werd wel van me verwacht, dus misschien was het leuk geweest als ik die illusie hoog had gehouden. Maar eerlijk is eerlijk: ik woon in een Mzunguhuisje in Lilongwe, de hoofdstad van Malawi, en over het algemeen hebben we dat daar ook allemaal.

Toen na negen dagen terug in Malawi. Helemaal moe, maar gelijk vanaf het vliegveld door naar de afscheidsbarbecue van Maria. Wel reuze gezellig! In een mooie tuin in het lekkere zonnetje. Heerlijk, ik wil alleen nog maar buiten zijn! Hadden we dat zonnetje ook al voor ik vertrok? Dat moet toch wel? Waarom waardeerde ik dat dan niet zo? Da’s dan wel weer leuk van even weg zijn geweest, sta je daar weer es even goed bij stil!

En gewoon weer overal: How are you? Oh, yes, I am fine. And how's your family? Muli bwanji? Ndili bwino, kaja inu? Vond ik vroeger verschrikkelijk (kan ik me nog herinneren van vakanties in Kenia enzo), maar echt, geloof me, als je eraan gewend raakt is het echt leuk hoor!
Maar ’s avonds thuis ook weer een van de mindere kanten: Celtel doet het niet. Ik kan niet bellen. De centrale is afgebrand, het hele land kan niet bellen. Er is nog een maatschappij, maar die is nu natuurlijk overbelast! En een stroomstoring van een uur, net nu ik aan het koken was. Dan eerst maar even douchen. En in slaap vallen. Veel te laat wakker worden om nog te koken….

Wel een leuke illustratie bij bovenstaand bericht, een mop die ik kreeg toegestuurd van een Malawiaanse collega hier in het office:

A man dies and goes to hell. There he finds that there is a different Hell for each country and decides he'll pick the least painful to spend his eternity.

He goes to Germany hell and asks, "What do they do here?" He is told "first they put you in an electric chair for an hour. Then they lay you on a bed of nails for another hour. Then the German devil comes in and whips you for the rest of the day". The man doesn't like the sound of that at all so he moves on.

He checks out the USA hell as well as the Russian hell and many more. He discovers that they are all similar to the German hell!

Then he comes to the Malawi hell and finds that there is a long line of people waiting to get in. Amazed, he asks, "What do they do here?" He is told "first they put you in an electric chair for an hour, then they lay you on a bed of nails for another hour. The Malawi devil comes in and whips you for the rest of the day."

But that is exactly the same as all the other hells why are there so many people waiting to get in?" asks the man.

"Because there is never any electricity so the electric chair does not work. The nails were paid for but never supplied, so the bed is comfortable to sleep on. And the Malawi devil used to be a civil servant, so he comes in, signs his time sheet and goes home on private business. SO YOU SEE, IT PAYS TO BE A MALAWIAN!! "

't werk: lastig maar uitdagend

2007-02-22T08:33:00.000+01:00

Weer een korte update van het leven hier. Inmiddels zit ik hier alweer zo lang dat alles een plekje begint te krijgen en ik een soort van routine begin te ontwikkelen. Toch is er nog spanning genoeg...
Ik zit inmiddels op volleybal. Elke woensdag blunderen op het veld met de Doughnuts. Trainen doe ik niet, want dat is onder werktijd, alleen wedstrijden. De laatste keer dat ik het voorheen had gedaan was met gymles op de middelbare school er gaat dus ook nogal eens wat mis. Maar het team, allemaal leraren van de school hier op de hoek, kwam echt man (vrouw)kracht te kort en is dus toch heel erg blij met mij…..(heb ik even mazzel). Verder heb ik vorige week een leuke aerobic/steps klas ontdekt…. ’t Zou wel goed zijn, maar tot nog toe heb ik teveel smoesjes gehad.
Ik heb ontdekt dat het kantoor van Unicef, waar een vriendin werkt, heel dicht bij dat van mij staat. Had ik veel eerder moeten ontdekken, want het blijkt erg gezellig om samen te lunchen. Maar beter laat dan nooit!
Verder worden de uitdagingen van het werk me steeds helderder. Het is nog best lastig om mijn positie hier goed op orde te krijgen. Ik werk met mannen samen en het is hier niet echt de gewoonte van mannen om iets van een vrouw aan te nemen. Helaas merk ik daar wel wat van. Mijn opleiding en huidskleur werken daarbij soms nog wel een beetje in mijn voordeel, maar soms ook in mijn nadeel.
Verder predik ik veel in de trant van ‘kennis delen’ en ‘ergens iets van leren’ (of nou ja prediken, in elk geval probeer ik dit te stimuleren), maar dit zijn dingen die in de cultuur hier minder vanzelfsprekend zijn dan in Nederland.
Best moeilijk soms. Maar goed, ik ben hier natuurlijk nog maar ruim vier maanden, eens kijken wat ik de komende jaren op dit gebied voor elkaar ga krijgen (naast al mijn andere plannen).
Ik heb deze week mijn werkplan terug gehad van ICCO. Gelukkig waren ze er erg over te spreken. Ik heb er ook veel interessante dingen in staan vind ik zelf, haha. Veel dingen die echt nuttig zijn. Ik hoop dat het me ook echt lukt om er goed aan toe te komen. Ik wil bijvoorbeeld systemen en trainingen ontwikkelen waarmee de CHAM officers beter hun programma’s kunnen monitoren en evalueren, ik wil graag het systeem waarmee in de ziekenhuizen gegevens verzameld en teruggekoppeld worden voor evaluatie van de gezondheidszorg zodanig gaan versimpelen en aantrekkelijk maken dat het ze ook lukt om de gegevens daadwerkelijk te verzamelen en een goed HRD programma opzetten binnen het Capacity Building programma. Best interessante projecten in het vooruitzicht dus! CHAM had het al eerder goedgekeurd, dus officieel kan ik er in elk geval mee aan de slag…
Volgende week kom ik eventjes (heel kort) naar Nederland. Op bezoek bij Stef en anderen…

Malawiaanse ziekenhuizen

2007-02-05T16:14:00.000+01:00

Uit jullie mailtjes begrijp ik dat velen benieuwd zijn naar hoe de ziekenhuizen hier in Malawi er nu eigenlijk uitzien en wat daar allemaal gebeurt. En ook dat jullie je daar ook echt geen voorstelling van konden maken. Nu, dat kon ik om eerlijk te zijn ook nog niet echt voordat ik weg ging, dus dat vond ik erg spannend.

Inmiddels ben ik in een stuk of acht ziekenhuizen langsgeweest. Sommige heb ik redelijk intensief kunnen bekijken, bij anderen heb ik weinig meer gezien dan de administratie, moet ik eerlijk bekennen. Maar zelfs dan, ook door de gesprekken met de mensen, krijg je een hoop mee. Wat zijn mijn indrukken (de indrukken van een niet medicus, moet de mij onbekende lezer daar even bij weten)?

Allereerst moet je je in elk geval niet een groot wit gebouw voorstellen (het cliche van een Nederlands ziekenhuis). De kleur wit kom je er sowieso niet veel tegen. De meeste ziekenhuizen zijn een verzameling van losse gebouwtjes bij elkaar. Soms zijn sommige gebouwen aan elkaar verbonden door een paadje met een afdakje erboven. Soms niet.
In elk geval is er een male ward en een female ward. De algemene afdelingen. Dan is er vaak een children’s ward, soms pediatrie en een OPD (de polikliniek). Vaak is er een lab, radiologie, theatre (OK), apotheek en vaak ook zelfs een tandarts. Maar allemaal met zeer beperkte middelen! In het lab gebeuren de bloedanalyses bijvoorbeeld over het algemeen nog bijna allemaal met de hand. Vaak is er behalve voor het hemoglobine geen automatische apparatuur aanwezig. Kun je je voorstellen hoe tijdrovend de analyses dan zijn. Apparatuur is vaak ook niet goed gestandaardiseerd, dus kun je je ook voorstellen hoe betrouwbaar de analyses zijn...
Wat ook bijzonder belangrijk is in de ziekenhuizen zijn de NRU’s (nutrition rehabilitation units) en de VCT en ART klinieken voor de HIV/Aids patienten. Dit zijn natuurlijk twee flinke problemen in Malawi, die goed aangepakt moeten worden. Zeker als je kijkt naar HIV/Aids, bijna 20% van de bevolking kampt met deze ziekte en als je naar de patientenpopulatie in ziekenhuizen kijkt spreek je zelfs over zo’n 90% heb ik me laten vertellen. Mensen kunnen in de (meeste) ziekenhuizen terecht voor counceling, testing en behandeling.
Er is een enorm tekort aan staf in de Malawiaanse ziekenhuizen. Om je een idee te geven, een ziekenhuis met een stuk of 200 bedden heeft bijvoorbeeld maar 2 artsen (of met wat pech zelfs maar 1), geen specialisten, een stuk of 4 clinical officers (met goede wil vergelijkbaar met onze arts-assistenten, minder opleiding, meer verantwoordelijkheden), enkele medical assistants (nog een treetje lager) en een stuk of 25 tot 30 verpleegkundigen. De aantallen verschillen nogal per ziekenhuis, maar alle ziekenhuizen zijn in elk geval flink onderbezet. Dan is er nog een groep patient attendants (verpleeghulpen). De ziekenhuizen willen en mogen wel meer mensen aannemen, maar ze zijn simpelweg niet beschikbaar (niet opgeleid, op met opleiding naar buurlanden of Engeland verhuisd bijvoorbeeld).

Hoe hou je met zo’n kleine klup dan toch een ziekenhuis draaiende?
Op de eerste plaats zijn er maar 2 diensten ipv 3. Verder wordt er minder aan zorg gedaan dan in Nederland. Elke patient neemt een guardian mee, die een gedeelte van de persoonlijke zorg van de patient op zich neemt. Ook zorgt de guardian voor het eten. Dit betekent dat er altijd een heleboel guardians op het terrein een potje staan te koken in een enorme rookwolk.

Wat medicijnen betreft valt het me enigszins mee. Een beetje oneerbiedig, want ze hebben niet altijd de juiste medicijnen voorradig. Maar ik had het erger verwacht, om eerlijk te zijn. Malawi heeft echter een redelijk budget voor elkaar weten te krijgen voor medicijnen. Het lukt alleen nog niet altijd om ze goed, eerlijk en efficient te distribueren.
Maar andere materialen zijn er al helemaal continue tekort. Tot de simpelste dingen als een vel papier om notities op te maken. Dat is heel treurig.

Ik heb nog niet veel foto’s gemaakt; ik vind het nog niet netjes met mijn camera rond te zwaaien daar als ik er voor de eerste keer kom. Misschien later, ik zal eens kijken wat mensen daarvan vinden. Ik heb pas wel een heleboel foto’s gemaakt in een Health Centre (Namulenga, in Mulanje District), omdat ik deze aan ziekenhuis Bernhoven in Veghel zou geven. Dit ziekenhuis heeft het health centre namelijk 500 euro geschonken (opbrengst van de kerstcollecte in de kapel) om spullen te kopen voor de kraamafdeling! Superfijn, want ze komen in Malawi nog gigantisch veel materiaal te kort om alles soepel te laten verlopen! Enfin, ik heb daar dus ongegeneerd foto’s kunnen maken en daardoor kunnen jullie ook een beetje een indruk krijgen. Een health centre is, heeeeel kort door de bocht, een klein ziekenhuisje, waar alleen de eenvoudige behandelingen en ingrepen plaatsvinden. Dit health centre is in principe, qua opname, alleen voor vrouwen bedoeld (voor de kraam), er is 1 kamer met 1 bed voor het geval een heel zieke man langs komt. Maar als er echt iets ernstigs is moet er in principe altijd worden doorverwezen naar een ziekenhuis, want de mogelijkheden in een health centre zijn beperkt. Er staan wel erg weinig mensen op de foto’s, in de ziekenhuizen is het doorgaans een stuk drukker!

Goed het nieuwe jaar in

2007-01-12T14:09:00.000+01:00

Hierbij het eerste verslag van een oude vrouw. Althans, volgens collega Mabvuto moet hij in verband met de respectabele leeftijd die ik inmiddels heb bereikt (30!) volgens Malawiaans gebruik zelfs een nieuwe naam voor me verzinnen... ik heb gevraagd voorlopig maar te doen alsof ik nog een paar jaar jonger ben, haha...

Ik heb inmiddels wekelijks Chichewa-les. En tussendoor doe ik mijn best om thuis te oefenen. Ik merk direct al voordeel, met name als ik in de ziekenhuizen rondloop. Het is nog niet zo dat ik het echt al kan verstaan, maar ik kan soms wel al (een gedeelte van) de essentie van een gesprek eruit pikken en af en toe een slimme opmerking maken waardoor het nog wat meer lijkt. Daardoor kom je in elk geval over als iemand die moeite doet en dat wordt gewaardeerd. Maar ik vind Chichewa best moeilijk. Het is voor mij nog een grote puzzel. Elk woord is eigenlijk een zin en elke zin is eigenlijk een woord. Althans, zo komt het soms op mij over. In elk geval moet je alles compleet uiteenrafelen om het te begrijpen. Als ik iets probeer te vertalen gaat dat op dit moment best redelijk (als het binnen het mij bekende vocabulair valt natuurlijk), maar omdat ik alle puzzelstukjes echt lettelijk aan elkaar moet plakken komt het er wel met horten en stoten uit. Niet echt soepeltjes. Maar dat komt wel. Vast....

Ik heb bezoek gehad uit Nederland!!! Anja was er (voor jullie beeldvorming: vriendin, ex-collega, paranimf met het rode jasje tijdens mijn promotie) en ze heeft mee mijn verjaardag en nieuwjaar gevierd en we zijn samen op vakantie geweest. In de eerste instantie was dat even raar iemand uit Nederland hier op bezoek, dat klopte niet, al was het wel meteen leuk. Maar goed, zelfs dat rare duurde een paar minuten, het was snel vertrouwd en geweldig leuk om mijn nieuwe wereld hier aan iemand van thuis te kunnen laten zien. Anja heeft bij mij thuis gelogeerd, ze heeft een aantal vrienden ontmoet, heeft gewinkeld in de supermarkten waar ik winkel, op de markt waar ik mijn groente en fruit haal, is op mijn werk geweest en heeft mijn collega’s ontmoet. Kortom, best een kijkje gehad in mijn leven hier. Ze kan mijn verhalen straks dus helemaal plaatsen, leuk! En daarnaast was het gewoon gezellig...

Met oud en nieuw zijn we met nog een aantal vrienden naar een feest geweest in Munwali, waar een optreden was van Wambali, een heeeele bekende Malawiaanse band. Alleen ik kende hem nog niet. Mercy en Mabvuto waren enigszins jaloers, dus ze zullen toch wel echt heel bekend zijn. De muziek was erg mooi, alleen helaas niet enorm dansbaar. Het dansen kwam dan ook helaas pas om 24.00 uur pas echt los. Omdat twee van de meegebrachte vrienden uit Spanje kwamen hebben we op dat tijdstip het nieuwe jaar op Spaanse wijze ingeluid. Dat wil zeggen, op twaalf klokslagen achter elkaar 12 druiven in je mond proppen...een leuke ervaring. Om 1.00 uur werd het bij jullie in Nederland 2007 en toen hebben we nog een keertje afgeteld om ook voor jullie het nieuwe jaar in te luiden. Gelukkig nieuwjaar allemaal dus nog!

De volgende dag zijn we op vakantie gegaan. Een leuke gevarieerde reis van 5 dagen, 4 nachten. Eerst hebben we gewandeld in de bergen bij Zomba. We hebben daar geslapen op de Troutfarm, een viskwekerij dus. Leuke plek. De eerste nacht hadden we een kamer met een doudhe en wc buitenshuis, maar wel een enorm grappig keukentje met houtoven binnenin. De volgende dag was er luxe in een hele mooie houten hutje op palen, met een prachtig uitzicht op de Troutfarm en bergen. En we waren erg blij dat we deze switch hadden gemaakt, want het regende gigantisch de hele nacht, dus het was erg prettig om alles binnen te hebben. Heerlijk gewandeld met een stel Zuid Afrikanen en een gids.
De volgende dag zijn we doorgereden naar Liwonde waar we in het zuiden van het wildpark hebben gelogeerd in Chinguni Hills Camp. Het was nog regenachtig, dus we hebben ervoor gekozen niet onze eigen tent op te zetten, maar in eentje te slapen die er al stond, met een mooi dakje erop. Wel heerlijk alle geluiden van buiten horen. Lunch gemaakt op een vuurtje. En een gamedrive. Vastzitten in de modder. Veel dieren. Mooie foto’s! De volgende ochtend hebben we een gamedrive gemaakt met mijn eigen auto. Op olifantenjacht, want een olifant hadden we de dag ervoor nog niet gezien. En plots schoot ons hart ook in onze keel toen daar ineens recht voor ons op de weg een olifant stond! Stonden we daar in onze eigen auto, zonder gids. Een paar meter voor ons een olifant! Wat moet je dan doen? Zo’n beest kan toch je hele auto omver duwen? Oh nee, dat doet ie niet als je je stil houdt. Missschien moeten we weg rijden. Achteruit dan, want dat beest staat op de weg. Ok. Oh nee...die auto van mij die geeft zo’n piep als een vrachtwagen als je achteruit rijdt! Die olifant zal nu toch niet kwaad geworden zijn? Toch die auto maar weer stilzetten en rustig afwachten.
Gelukkig koos de olifant voor de berm, passeerde ons enkele meters en ging toen weer verder over de weg. Wij ademloos toekijkend met nog steeds het hart in onze keel. Maar een geweldige en zeer intense ervaring, die ons nog lang zal bijblijven!!!
Tijd om te relaxen aan het meer. Het eerste lodge waar we gingen kijken was prima, maar er was buiten ons geen enkele andere gast. Dat voelde een beetje vreemd. Toch maar verder gekeken en neergestreken op een veel te sjieke plek: Nkopola Lodge. Maar het was de laatste dag van de vakantie, dus vooruit, het mocht. Maar ook al voelt eigenlijk elke vorm van luxe soms hartstikke raar in dit land, dit helemaal. Wel genoten van het meer, het geluid van de golven, etc.
De volgende dag zijn we terug gereden naar Lilongwe en hebben we de middag tijd ingeruimd om een heel mooi museum te bezoeken: Mua Mission. Hier veel geleerd over de cultuur van de Chewa, Yao en Ngoni, drie bevolkingsgroepen uit het zuiden van Malawi. Wat zijn hun belangrijkste rituelen, van vroeger uit, wat doen ze nu nog, etc. Interessant!
Toen helemaal terug naar Lilongwe, foto’s kijken en slapen, want Anja moest de volgende ochtend alweer naar het vliegtuig naar Kenia om haar zus te bezoeken. Jammer!!!

Nadat ik Anja naar het vliegtuig heb gebracht heb ik eerst maar eens de auto gewassen, want die was inmiddels echt letterlijk bruin ipv grijs. ’s Avonds ben ik nog naar een concert geweest van de Black Missionairies een wederom zeer bekende (schijnt, haha) Malawiaanse reggae groep. Veel dansbaardere muziek deze keer en me prima vermaakt. Leuk om iets meer Malawiaanse muziek te leren kennen en ook hier wil ik zeker een cd van!

Toen maandag weer aan het werk. Dat was weer even geleden. We moesten ons snel klaarmaken om het veld in te trekken, dus het tempo zat er wel gelijk goed in. Op woensdag hebben we een try out gedaan voor de baseline studie in Likuni hospital, vlak bij mijn huis. We hebben feedback gevraagd op onze Job satisfaction questionnaire en client satisfaction questionnaire. Beiden in Chichewa en engels. Een paar aanpassingen waren nog nodig. Ook heb ik een korte training gegeven aan twee medewerkers van het ziekenhuis om ons te assisteren in de dataverzameling. We vragen hun medewerking in de verspreiding van de vragenlijsten voor het personeel en ook om het personeel te stimuleren de boel in te vullen en evt. daarbij te assisteren, met name als er mensen zijn die niet goed kunnen lezen en/of schrijven. Daarnaast nemen deze mensen de vragenlijst voor de patienten mondeling voor ons af. Vandaar dus een kleine training waarin zo praktisch mogelijk aan de orde kwam wat het doel is van al deze zaken en op wat voor manier je dit allemaal moet doen. Grappig om de verschillen te zien in hoe de mensen op deze training reageren. De een stelt allemaal vragen, bij de ander lijkt het wel of deze niets durft te zeggen. Helaas lijkt het verschil sexe bepaald, ik hoop dat ik me vergis, de steekproef is nog te klein...
Overigens ook grappig...of dat is niet het juiste woord, apart of interessant misschien, om te ontdekken dat mijn en ik enorm verschillen in de aanpak van het trainen van mensen. Ik probeer hem een beetje het initiatief te laten nemen omdat ik wil zien hoe Malawianen dit doen en ik niet te gelijk al te Nederlands overal overheen wil banjeren. Maar ik zie ook dat hij niet zo goed weet hoe hij het aan moet pakken en erg graag ziet dat ik dit soort dingen oppak. En vervolgens leuk aanvult moet ik zeggen. En ik vind het erg leuk om trainingen te geven (al is dat nog even een groot woord hier)! Een volgende keer zie ik wel weer hoe hij het aan wil pakken.

En donderdag gelijk met de definitieve baseline gestart. Eerst naar Mua Hospital. Vlak naast Mua Mission waar ik al met Anja was geweest. Haast bekend terrein dus. Kon ik ook gelijk een gekopieerd boek afgeven daar aan iemand dat ik daar vorige week had beloofd aan iemand die dat voor zijn studie kon gebruiken.
Leuk. Eindelijk echt goed praten met de mensen in het ziekenhuis. Veel interviews gehouden, weer mensen getraind, met patienten gepraat, etc. etc. Mensen vonden het leuk om met ons te praten of wisten ons in elk geval zeker die indruk te geven. Dat gaf een goed gevoel. Uit de interviews kwamen ook al direct een aantal praktische aanknopingspunten waar we wat mee kunnen. Punten die we in het Joint Capacity Building Programma kunnen oppakken. Zoals dat mensen niet goed weten hoe ze bepaalde subsidiefondsen kunnen aanwenden. Misschien kunnen we daar in een volgende gezamenlijke bijeenkomst betere voorlichting over geven, zodat mensen meer fondsen kunnen aanboren om mensen op trainingen te sturen. En dat teveel mensen gebruik wilden maken van het leenfonds, waardoor ze al direct hun policy hebben moeten wijzigen. Ik weet niet precies hoever de andere instellingen zijn met de invoering van het fonds, maar als ze nog niet zover zijn, is het handig om dit soort ervaringen uit te wisselen.
Verder was het bijvoorbeeld interessant te ontdekken dat mensen uit de verschillende kaders verschillende visies hadden op een aantal zaken. En soms ook aangaven: “maar zij weten waarschijnlijk niet dat....”, misschien dat we ook wat eindjes aan elkaar kunnen knopen? Al is dat misschien wat teveel ambitie.
Dit alles nog naast gewoon de informatie over de indicatoren waar we naar op zoek waren. Nu alles invoeren in de computer....

En de komende weken weer naar een heleboel andere ziekenhuizen.

Een kerst vol verrassingen

2006-12-27T14:39:00.000+01:00

Ik wens jullie allemaal een hele gezellige jaarwisseling en heel veel geluk in 2007!

Kerst dit jaar beloofde enigszins saai te worden. De mensen die ik hier heb leren kennen waren bijna allemaal het land uit, dus had ik besloten gewoon lekker thuis te blijven en eens toe te komen aan de dingen waar ik nooit aan toe kom..... Mislukt! Het werd een kerst vol verrassingen, maar erg leuk dus!

Het begon met een grote stapel pakjes vanuit Nederland. Heel familie de Visser had vanalles verzameld in een grote doos, dus onder de hele kerstboom lag het bezaaid met vanalles en nog wat. Heel erg leuk! Ik was helemaal verrast en ontroerd... In de pakjes zaten allemaal hele verschillende dingen, van kerstversieringen tot tijdschriften, tot theetjes, tot drop, tot cd's, tot zeep, tot zelfs gedichten van opa, etc. Bedankt allemaal!

Vervolgens werd ik een dag voor de kerst gebeld door Maria, iemand die ik eigenlijk alleen maar via via ken, en nog nooit had ontmoet, maar zij ging met de kerstdagen met nog twee anderen (waarvan ik alleen het lichte vermoeden had dat ik ze al eens eerder had ontmoet) op een korte vakantie in Malawi, of ik zin had om mee te gaan. Wel spannend, zo met onbekenden, maar het leek me wel wat, dus heb ik ja gezegd. Inderdaad, de mannen kende ik al van een feestje bij Nynke, dus zo'n enorme blind-kerst-date was het allemaal niet eens. En het werd erg gezellig.

We zijn eerst naar Liwonde national park geweest en hebben daar een heleboel dieren gezien. Prachtig. De volgende dag zijn we doorgereden naar Cape Maclear. Op die laatste plek heb ik nog gedoken in het meer. Mooi hoor!

En nu weer aan het werk! Niet te veel vakantie, want er ligt nog veel werk, we hebben die baseline nog steeds niet helemaal op poten. En volgende week krijg ik bezoek uit Nederland, en wil ik graag een hele week weg kunnen blijven van kantoor!
Meer "kerstfoto's" - van dit mooie tripje dus

Behalve aan mijn blog ben ik op het werk op dit moment ook druk bezig met het werken aan de website van CHAM. Die bestaat nog steeds niet, namelijk. Jammer, want CHAM is een hartstikke grote organisatie, die ook met een heleboel mensen van buiten te maken heeft. Via ICCO gaat er nu een organisatie uit Belgie mee aan de slag, via de website Malawi Together. Ik probeer hier nu een beetje mee te helpen en hier ook een beetje de vaart achter te krijgen zodat de site nu hopelijk ook binnenkort van de grond komt. Ik merk daarbij wel dat ik mijn weg in de organisatie nog onvoldoende ken, ik weet nog niet goed waar ik alle informatie vandaan moet halen. Maar ik kan die website dan ook mooi gebruiken om dat nu eens even goed te leren. Een leuke manier om een beetje meer zicht te krijgen op het grotere geheel!

Werk, Afrika en de Sint

2006-12-18T12:13:00.000+01:00

Baseline, Budgets & Planning
Pjoej, op het werk is het nog steeds een flinke wirwar van budgets en planning. We zijn druk bezig met het ontwerpen van instrumenten voor de baseline study en het vertalen hiervan in Chichewa. En een heleboel andere dingen die steeds tussendoor op ons pad komen. Zoals ellenlange vergaderingen en alles wat er maar met monitoring en evaluatie te maken heeft in de organisatie. Steeds lopen we achter op de planning. Ik doe mijn best om het kunstje te leren om op de juiste vragen van mensen in te gaan en de juiste zaken af te wimpelen. Dat moet ik hier ivm het cultuulverschil ook weer anders afwegen en anders laten weten dan in Nederland. Een goede planning blijf ik behoorlijk belangrijk vinden, dus ik hoop het kunstje zo snel mogelijk zelf onder de knie te krijgen en....nog mooier, ook nog eens over te dragen op mijn collega. Aan de andere kant hoop ik ook te leren nog beter te accepteren dat de dingen in Malawi niet altijd zo gaan zoals je wilt. Water bij de wijn doen enzo....
Gelukkig zie ik aardig wat progressie, zijn we hier al veel van elkaar aan het leren. Hopelijk werkt het binnenkort zijn vruchten af in een mooi programma en een mooie baseline studie.
De foto hierboven is van Mulanje Mountain, genomen vanuit het terrein van het Mission Hospital.

Ook Afrika
Even tussendoor een illustratief voorbeeld van wat naast haar charme ook Afrika is...
Wat moet je er allemaal voor doen om je auto in je bezit te krijgen? Allereerst natuurlijk auto’s kijken, de auto van je keuze door een mechanic laten controleren, een aantal keer onderhandelen, een deal sluiten en betalen. Allemaal heel gewone handelingen, maar toch al een bezoekje of 5 waard. Niets geks nog. Maar toen, toen moesten de papieren geregeld worden. Eerst de auto verzekeren. Naar het verzekeringskantoor. De auto werd verzekerd op de naam van de vorige eigenaar. Gelukkig kwam ik er snel achter, dus kon ik direct weer terug om het recht te zetten. Toen moest ik de auto op mijn naam zetten. Daarvoor moet je dan eerst naar de MRA. Daar bleek dat ik naast de brief van de vorige eigenaar die ik bij me had, ik ook nog op drie dezelfde formulieren zijn handtekening nodig had. Maar die man zat inmiddels in Blantyre. Na drie dagen kwam hij terug, dus kon ik zijn handtekeningen op gaan halen. Weer terug naar de MRA. Daar deden de computers het niet. Nog een keer terug naar de MRA. Nu werd alles geregeld, maar de teller staat wel al op 10. Nu nog naar Road traffic voor het bluebook. Daar eerst de papieren inleveren. Later weer terug om te betalen en het bluebook op te halen. En morgen mag ik dan nog een keer terug om roadtax te gaan betalen. En dan zijn we rond. Bij dertien. Oh...en dat allemaal tijdens kantoortijd....ik schaam me wel een beetje. Maar dan heb je wel wat...
(later) En toen moest ik de roadtax betalen, maar ook veel op het werk doen. Het advies was toen om een driver te vragen de roadtax voor me te gaan betalen...met het schaamrood op mijn kaken heb ik dat toen gedaan (schijnt wel een normale vraag te zijn, maar toch, ik ben dat echt nog niet gewend) en heb toen een driver met een envelop met geld op weg gestuurd, zodat ik netjes al mijn afspraken kon voltooien.

Sinterklaas
Sinterklaas is ook bij ons in Malawi langsgekomen, op 10 december, op de terugweg naar Spanje. Erg leuk, sint in de hitte. Erg maf ook. En ergens een klein beetje genant, die Hollandse pieten, tussen die Malawianen, op het dak van de landcruiser, door de straten van Lilongwe. Maar toch vooral erg gezellig. Ik heb een kleine bijdrage moge leveren aan de feestvreugde, zoals je op de foto’s kunt zien. Vandaag heb ik trouwens ook nog een lekkere zak pepernoten van ICCO ontvangen, met een Sinterklaasgedicht, leuk!
Andere decemberfoto's, o.a. bezoek aan Lake Malawi

Op het werk het veld in en thuis luxe in opbouw

2006-11-28T11:26:00.000+01:00

Op het werk ben ik me nu klaar aan het maken om eindelijk eens flink het veld in te gaan. Het werkplan van de hele organisatie CHAM is eindelijk af en ik kan me nu meer op het Joint Capacity Building Programma gaan richten. We gaan in december een baseline studie uitvoeren om te kijken hoe de situatie bij de partnerorganisaties op dit moment is. Daar kunnen we dingen van leren om rekening mee te houden in het programma en we kunnen daarmee straks ook kijken wat het programma heeft opgeleverd. De afgelopen weken hebben we geidentificeerd wat we precies willen meten en nu zijn we instrumenten aan het ontwikkelen. Ik heb begrepen dat er in een van de ziekenhuizen, Mulanje, al heel veel is gedaan wat raakvlakken vertoont met het huidige JCBP. Ik ga er daarom komende week langs om daar meer over te horen. Dat lijkt me erg interessant en waarschijnlijk kan ik er veel van leren voor zowel het programma als de baseline die we uit gaan voeren. Mulanje ligt in een mooi gebied in de bergen in het zuiden (zeggen ze), dus dat is mooi meegenomen.

Behalve dat ik me op het werk bezig houdt met het JCBP is het ook de bedoeling een monitoring en evaluation systeem voor de hele organisatie te ontwikkelen. En het is handig als dat M&E systeem aansluit bij het M&E systeem van de gezondheidszorg in Malawi: het Health Management Information System (HMIS). Alleen blijkt HMIS behoorlijk ingenieus, maar ook erg ingewikkeld te zijn. Ik moet me daar echt eens goed in verdiepen wil ik daar a. Vragen van anderen over kunnen beantwoorden (waarvan ik vind dat anderen dat van me mogen verwachten als M&E adviseur) en b. Een systeem kan ontwikkelen wat hierop aansluit en natuurlijk meerwaarde heeft voor CHAM. We hebben op het CHAM secretariaat alleen niemand rondlopen die veel weet van HMIS en dat goed kan overbrengen, terwijl dat eigenlijk wel zou moeten, dus ik moet via sluipwegen toch mijn informatie in zien te winnen. Best lastig. Althans, als je dat in het tempo voor elkaar wil krijgen waarin ik het voor elkaar zou willen krijgen. Want het lukt heus wel, als ik er de tijd maar voor neem.

Het nieuws op het persoonlijke vlak. Ik het op mijn promotie in Nederland van een heleboel mensen een bijdrage gekregen om mijn huisje hier een beetje in te richten. Ik heb daar een heleboel praktische spullen voor gekocht zoals een heleboel schoonmaakartikelen voor de cleaninglady (!), strijkplank, waterfilter, kandelaars en kaarsen voor de vele powercuts en wat tweedehands meubeltjes: tafeltjes, (tuin)stoelen, etc. Op het verlanglijstje staan nog een satelietontvanger voor de tv (dan kan ik ’s avonds gewoon op BVN Eén vandaag, het journaal en zelfs af en toe een Nederlandse serie zien), en kleden en andere leuke dingen voor op de grond en aan de muren etc. in mijn huis. Jullie horen het al, het komt allemaal goed terecht, haha...Nogmaals erg bedankt!
Ik heb hier twee foto’s neergezet. Het huisje van de buitenkant en de keuken. In mijn yahoofotoboek staan meer foto’s!

En ja hoor...weer goed gehoord! Een cleaning lady. Al na 1 dag in mijn nieuwe huis had ik me die luxe gepermiteerd. Ze heet Mercy (en dat is een hele gewone naam hier, veel gewoner dan de naam van haar moeder Lettuce) en is hartstikke aardig. Haar moeder werkte bij Jouwert en Nynke en Mercy had me al eens de stad laten zien. En me verteld dat ze werk zocht (inderdaad een strategische zet, maar slim toch?). Ze komt twee halve dagen en een hele dag in de week. Dat lijkt misschien wat overdreven voor mijn kleine huisje en als je het objectief bekijkt is het dat inderdaad ook, maar ach.... voor haar is het een mooi baantje, toch? En ik hoef bijna nooit meer af te wassen, haha... Maar zonder gekheid: je moet hier wel iets meer schoonmaken dan in Nederland wil je geen 3 cm stof en bergen insekten binnen hebben zitten. En ik werk ongelooflijk veel. Dus heb ik het toch weer rechtgekletst... Bovendien maakt Mercy niet alleen schoon. Ze doet ook de was (die helemaal gestreken wordt) en bereidt het eten voor (groenten en fruit snijden, als alternatief voor de kant en klaar gesneden zakken van de Albert Heijn). Ideaal. Het leuke gedeelte van het koken doe ik wel graag zelf, haha. Ook niet handig als ze dat ’s ochtends al doet.

Vorige week heb ik bij Nynke het nog een paar Nederlanders het lijsttrekkersdebat bekeken. Het was echt heel puur links tegen rechts, zeg. Met internet heb ik hier ook mijn stem uitgebracht. Ook vanuit Malawi kun je dus gewoon je invloed hebben op de verkiezingen in Nederland! Ik ben erg benieuwd wat er uit de coalitiebesprekingen gaat komen, de besprekingen zullen in elk geval interessant worden.

Zelf heb ik de afgelopen week een grote stap gemaakt op weg naar mijn persoonlijke vrijheid hier. Een auto gekocht. En wel een hele grote bak: een Mitsubishi Pajero. Stel je een soort van landcruiser voor, ietsjes kleiner, maar bijna net zo’n enorm geval. Four-wheel-drive, kun je lekker mee door de kuilen scheuren, dus. Haha...zei het nette meisje dat altijd stapvoets door alle bochtjes rijdt. Maar wel fijn, met deze auto kan ik op de meeste plekken van Malawi dus ook gewoon wel komen. En ik kan nu gewoon alleen naar de winkel, alleen naar mensen toe, zelf naar mijn werk, etc. etc. Ik kan nu eindelijk op Chichewa-les, gaan sporten (als mijn schoenen volgende week aankomen), etc. etc. Ik kan ook na zessen nog de deur uit. Ik kan na zessen thuiskomen. Ik kan mijn vaste telefoonverbinding gaan aanvragen zonder een ander daarmee op een onmogelijk tijdstip mee lastig te vallen, ik kan.....de wereld gaat open.....droom, droom...
Maar nu...links rijden...nee, het begint nog bij het aan de goede kant van de wagen instappen, haha...dan links rijden (lukt vrij aardig en zelfs vrij natuurlijk trouwens, valt me alles mee. Op een bochtje na, toen vergat ik het effe. Toevallig en gelukkig zat ik niet alleen in de wagen en gaf Nynke een schreeuw naast me...), niet schakelen, want het is een automaatje. Dus ook niet met je linkervoet op de koppeling trappen. Aan de andere kant in de spiegels kijken. En na de rit parkeren met een auto die 2x zo groot is als ik gewend ben! En dan hebben we het nog niet eens over de 4wd gehad... Van de Pajero staan ook twee fotootjes in het fotoboek.

Vandaag ben ik naar het meer geweest bij Salima. Lake Malawi. Voor het eerst. Prachtig. We hadden wel een hele slechte dag uitgekozen. Het had vanacht enorm geonweerd en ook vandaag regende het vooral. Anyway, het meer was mooi en ik ga zeker eens terug met mooi weer, ik ken nu de weg (in Lilongwe rechts na het spoor en dan alsmaar rechtdoor, haha). Op de terugweg nog mandjes gekocht voor in huis en vissen voor in de vijver. ’T wordt echt wat.....

Veel groetjes!
Marjolein

Eigen huis

2006-11-13T12:55:00.000+01:00

Mijn eerste tropische regenbui!!! (nou ja, het is een buitje, maar omdat ik in de tropen ben mag ik het een tropische bui noemen, toch?) Heerlijk na al die hete dagen! Mooi moment om lekker binnen met de tuindeuren open de regenlucht naar binnen snuivend jullie te updaten over mijn leventje hier....

Dat was al een tijdje geleden. Om verschillende redenen. De eerste is dat het druk is geweest. Ik heb (te?)veel gewerkt en ben verhuisd naar mijn eigen huisje. De tweede reden is dat ik daar heel graag foto’s van op het blog had willen zetten. Maar ik kan het toestel nergens vinden....ai... dat is dus weg. Ik kan echt niet zonder (er van uitgaande dat jullie natuurlijk foto’s willen zien!) dus, een nieuwe is inmiddels besteld via internet en wordt binnenkort door iemand van ICCO uit Nederland mee naar Malawi gebracht! Dus...even geduld, maar dan alsnog nieuwe foto’s op mijn blog.

Maar het goede nieuws is dus dat ik een eigen huisje heb! HuisJE welteverstaan. Ik ben gegaan voor een minivariantje bij anderen op het terrein. Zo in mijn eentje gaf me dat wel zo’n veilig gevoel. Maar ik heb twee slaapkamers, een huiskamer met keuken en badkamer, dus prima te doen, ook voor eventuele gasten! En er zit een klein tuintje voor, dus ik kan lekker buiten zitten! Dat was het probleem met de flatjes die ik kon vinden, die hadden allemaal geen tuintje, wat ik toch wel erg jammer vond. Het grote huis op het plot waar ik woon heeft een zwembad..ook niet slecht! Het huisje is nu gedeeltelijk ingericht, maar ik moet nog flink shoppen!

Op het werk hebben we afgelopen vrijdag de eerste Joint Capacity Building Programme partner meeting gehad. Een vergadering van alle partners. De betrokken ziekenhuizen etc. Interessant! Jammer was dat ik nog erg weinig wist van het programma, omdat ik me tot nu toe bijna alleen met het jaarprogramma van het CHAM secretariaat had bezig gehouden. En een gedeelte van deze bijeenkomst moest ik ook weer daar aan opofferen. Maar, het was leuk om nu eens wat gezichten bij de betrokken ziekenhuizen te zien, te horen wat daar leeft en te zien hoe zo’n bijeenkomst er aan toe gaat. We hadden afgesproken dat ik een passieve rol zou hebben. Omdat ik eigenlijk nog niet echt op de hoogte was en omdat ik voortdurend in en uitliep ivm andere verplichtingen. Gaf me wel de mogelijkheid om goed te observeren wat er gebeurden tijdens zo’n meeting. De partners gaven (impliciet of expliciet) wel een aantal verbeterpunten aan waar ik mijn oren goed voor open heb gezet. Ik heb wel een aantal ideeen om deze punten aan te pakken en hoop de mogelijkheid te hebben deze ook toe te passen bij volgende bijeenkomsten (ik heb inmiddels geleerd dat dat geen vanzelfsprekendheid is, maar met enthousiasme kom je wellicht een eind).

Herman van ICCO, Marjan van Cordaid en Marcella van PSO zijn langsgeweest. Herman en Marjan zaten toendertijd ook in de sollicitatiecommissie toen ze mij hebben aangenomen. Het was wel leuk om even mensen te spreken van de uitzendende organisaties in Nederland en te bespreken in hoeverre verwachtingen zijn uitgekomen en in hoeverre nog niet. Zelf ben ik nog niet overal even tevreden over, en het was ergens best prettig van hun te horen dat dat eigenlijk nog best normaal is. Ze gaven ook wat handige tips over hoe met bepaalde problemen om te gaan of hoe er tegen aan te kijken.

Ook dit weekend hebben we weer hard gezwoegd aan het werkplan. Daar heb ik om eerlijk te zijn inmiddels wat minder enthousiasme voor (al te veel tijd en ook weekenden aan gezwoegd). Het lijkt me wel erg prettig als daar eindelijk een goed plan ligt wat af is, wat ook goed evalueerbaar is – want daar kom ik voor.

Mijn spullen staan nog steeds in Nederland. Nog geen papieren. Maar als het goed is is het maandag dan zover. En dan kan ik alles laten opsturen. Met het vliegtuig is het er dan gelukkig ook zo. Ik zit vb. wel erg te wachten op mijn keukenspulletjes (want ik ben te zunig om hier nu ook een heleboel te kopen als het toch binnenkort wordt opgestuurd, gelukkig heeft Marjan – de huisbazin – me wel het e.e.a. geleend), een aantal boeken en cd-roms (met hoognodige info), mijn tv (waarvan nog niet 100% zeker is dat die meekomt, want dat is, heel slecht, een nabestelling, ik kan toch niet zonder, haha), mijn sportschoenen (zowel Aukje en Mabvuto confronteren me ermee dat ik toch wel wat dik ben en dan moet je wat, he!), handdoeken, blouses (ik ben de enige op kantoor die t-shirts aan heeft), mijn haargel (die is bijna op, dus je begrijpt...), beddengoed (ik heb nu maar 1 set en het regenseizoen breekt aan), etc.

Het ging bijna tussen neus en lippen door, maar jullie lazen het goed. Aukje en Mabvuto noemen me dik. Schandalig he! Ik natuurlijk diep geschokt, maar het aardige is dat ze er allebei niets vervelends mee bedoelen. Voor Aukje is het gewoon een constatering dat ik dikker ben dan mama en niet tussen twee kinderzitjes in in de auto pas, en voor Mabvuto is het gewoon een contatering en een argument dat ik dus geen reden meer heb om niet meer mee te gaan lunchen. We gingen namelijk altijd lunchen in het citycenter, warm eten, klaargemaakt op z’n Afrikaans met heel veel olie. Niet echt gezond om elke dag te doen dus. Tegenwoordig neem ik daarom als echte Hollandse mijn broodtrommel mee naar het werk. Toen Mabvuto me vroeg waarom ik niet meer mee ging legde ik hem uit dat de lunches daar erg vet waren en ik niet te dik wilde worden. Stomverbaasd vroeg hij: maar je bent toch al dik? Ik begon heel hard te lachen en zei dat hij dat toch niet kon zeggen tegen een vrouw. Dat begreep hij weer niet. Het is toch zo? En het is ook helemaal niet negatief. In Malawi wordt het wel gewaardeerd. Bij ons op kantoor zijn ook bijna alle vrouwen dik, haha. Eigenlijk val ik nog wel mee. Maar hier ben je dus gewoon dik of dun, dat maakt niet uit. Toch wil ik straks wel die sportschoenen gaan gebruiken, haha....

Vandaag (zondag) ben ik met Nynke en de kinderen naar de supermarkt geweest. Geweldig hoe zij en Jouwert mij nog mee op sleeptouw nemen. Simpele dingen als naar de supermarkt gaan zijn behoorlijk lastig zonder auto (de supermarkt is zeker een half uur lopen) als er geen tijd is in het licht na je werk. En als je maar 1 x in de week boodschappen kunt doen is een paar keer op en neer lopend op zondagochtend wel mogelijk maar echt niet handig. En het is zo samen ook wel erg gezellig.

De komende week? Een auto kopen? Ik hoop het. Tot nu toe heb ik daar nog te weinig energie in gestoken, omdat ik het steeds zo druk had. Ik heb wel een lijstje met Jouwert gemaakt met merken die in aanmerking komen (haha...nu kan ik de advertenties bij de supermarkten en in de krant in elk geval lezen!). Ik wil een kleine 4wd, zodat ik er in het hele land mee in kan rijden. In de stad misschien een beetje zonde, maar dan kan ik in elk geval altijd overal naar toe. Ook leuk voor de kleine vakanties straks! Ik heb bij CHAM gepolsd en ze gaan me als het goed is nu helpen bij het zoeken.
Op dit moment heb ik trouwens het geloof dat er met die auto een wereld voor me opengaat. Dan ga ik namelijk Chichewa leren, kan ik in allerlei winkels vanalles gaan kopen, een sociaal leven gaan opbouwen, en overal heen waar ik heen wil en wanneer ik wil. Realistisch of een overschatting?
Op het werk verder als het goed is mezelf flink verdiepen in het JCBP. Eindelijk echt inlezen en inwerken. Ook wat dit betreft weet ik nu wat ik wil weten. En dat scheelt alvast. Dan kan ik ook een goede planning voor mezelf gaan maken.
En dan wil ik heel graag aan artikelen gaan werken, nog n.a.v. mijn proefschrift en ik heb ook al een aantal nieuwe dingen in mijn hoofd. Veel schrijfdrang, maar nog geen tijd om het uit te voeren! Dit had ik nooit gedacht!!!
Nu eerst maar eens stoppen met deze update, en een beginnetje maken, dan.....

Veel lieve groetjes,
Marjolein

Mijn journaal

2006-10-30T15:56:00.000+01:00

Oftewel, waar heb ik me de afgelopen tijd allemaal mee bezig gehouden? Zoals ik in mijn vorige berichtje al schreef, met werken en met het opbouwen van een nieuw leventje hier. Maar ik was nog niet erg gedetaileerd, dus ik zal dat nu ietsjes meer proberen te doen.

Wat doe ik allemaal op mijn werk? Vooralsnog is het iets anders dan wat ik had verwacht. Maar we zitten nu dan ook voor een enorme klus, die maar één keer per jaar voorkomt: het maken van het werkplan voor volgend jaar. Ik neem aan dat mijn werk er de rest van het jaar dus anders uitziet. Nu ben ik bezig met het ordenen van de plannen van de werknemers van CHAM. Alle activiteiten die ze het volgend jaar willen uitvoeren hebben ze op papier gezet. Het was de bedoeling was dat dat allemaal duidelijk te linken was aan het strategisch plan van de organisatie, en dat het allemaal zodanig was geformuleerd dat de financiele afdeling de budgetten erbij kon uitrekenen en dat duidelijk was welke doelen ze precies wilden bereiken, zodat we volgend jaar ook goed kunnen nagaan of we die ook daadwerkelijk hebben bereikt. Maar het staat allemaal nog niet even goed op papier. En het is dus de taak van mijn afdeling om daar wel één helder werkplan van te maken. En dat was een flinke klus. Maar we zijn er bijna doorheen nu (was wel even overwerken deze eerste periode al.....).
In mijn eerste week heb ik me vooral ingelezen en heb ik alvast kennis gemaakt op het ministery of health en ben ik één ziekenhuis gaan bekijken (puur orienteren, nog geen belangrijke zaken gedaan). De komende tijd zullen we –gelukkig – wel meer het veld in trekken. Het is de bedoeling dat we voor het Joint Capacity Building Programme een baseline study gaan doen, en daarvoor gaan we naar alle betrokken ziekenhuizen toe. Die liggen in het hele land, dat wordt dus veel reizen. Geeft mij een leuke kans wat van het land te zien, natuurlijk!

En prive? Huizen zoeken, auto zoeken.... Pas als dat klaar is ga ik echt serieus op zoek naar een sportclub (oid) en Chichewa les, maar voor beiden heb ik mijn oren al open gezet en wat mogelijkheden verkend. Verder ben ik al eens wezen zwemmen. Bij de ‘Portugese Club’. Daar moet je lid van worden, haha. Maar een erg leuk zwembad, dus dat ga ik denk ik maar doen. Zwemmen is misschien ook wel een erg leuke sportmogelijkheid hier, niet zo warm!
Verder ben ik naar een soort van braderie geweest, een aantal keer met mensen gebarbequed (dankbaar gebruik makend van de contacten van Jouwert en Nienke, wel erg leuk om zo meer mensen te leren kennen! ) en heb zo alvast wat leuke snuisterijen voor in mijn nieuwe huisje straks gekocht. Af en toe naar de winkel, etc. Vind ik ook nog steeds wel een uitje. Erg interessant. Zelfs supermarkten in het buitenland vind ik altijd leuk, zo ook hier. Ben benieuwd wanneer dat begint te wennen. Hopelijk nooit, wel leuk zo.

Binnenkort trouwens ook veel oude bekenden zien. Daphne uit Angola komt volgende week even langs, Kate van een M&E cursus blijkt ook hier te wonen, dus die ga ik de komende week maar eens opzoeken en begin januari krijg ik al mijn eerste echt logé: Anja komt langs!

Steeds een beetje minder naïef….

2006-10-27T14:54:00.000+02:00

Maar ongetwijfeld nog steeds heel erg. Ja, ik wist dat ik best wat naiviteit in me had (dat vertellen mensen me namelijk herhaaldelijk, haha), maar dat het zo erg was! Maar dat is dus juist ook één van de leuke dingen natuurlijk van het leven in een andere cultuur, dat je zo enorm met je neus op je eigen feiten wordt gedrukt.
Ik kende een heleboel van de vooroordelen over Afrikanen in het algemeen en Malawianen in het bijzonder. Over hoe langzaam alles gaat, wat er allemaal, eh, zeg maar onhandig kan gaan in een organisatie, over hoe mensen met elkaar omgaan, etc. etc. Maar dat waren dus vooroordelen. Zwaar overdreven dus. Dacht ik. Want je moet mensen namelijk niet te veel over één kam scheren en het valt heus allemaal wel mee. Al die dingen die mis gaan, waar we ons op hebben voorbereid in alle cursussen vooraf, joh, daar maak ik in mijn twee jaar hier hooguit één ding, hooguit één keer mee.
Niet dus. Naief. Het lijkt gewoon allemaal echt waar te zijn! En ik ben een heel stuk minder ruimdenkend dan dat ik dacht dat ik was. Tsjongejonge, volgens mij ben ik al in de pre-cultuurshock (ja, het zou wel heel naief zijn om te denken dat dit ‘m echt al was!). Best interessant, dat wel, maar soms ook heel frustrerend.
Maar het leven heeft hier ook wel wat. Ik kan er echt wel wat van leren. Geduld opbrengen bijvoorbeeld. Nooit een van mijn beste kanten geweest, hoewel het me soms wel lukt om dat aan de buitenkant zo over te doen komen. Maar dat leer je echt hier. Je gaat het rustig op elkaar wachten ook wel echt waarderen. Soms, in elk geval.
Het zoeken naar een huisje verloopt gestaag. Ik heb een erg leuk huisje gevonden, maar ik ben nog wat voor- en nadelen aan het afwegen. Ondertussen daarom ook nog maar even door aan het zoeken. En aan het zoeken naar een tijdelijke oplossing, want als ik voor dit huisje ga, kan ik pas per 1 december terecht.
Tweede punt van belang op dit moment is een eigen auto. Je kunt hier eigenlijk niet zonder. Niet als rijke westerse in elk geval. Ik heb de laatste weken wel het een en ander te voet gedaan, maar ik heb me laten vertellen dat dat niet zo verstandig is. We worden hier wel flink rondgereden door auto’s van CHAM, maar dan ben je wel behoorlijk afhankelijk en moet je wel vaak wachten. En....ahum....ik heb niet altijd zin om te leren geduld op te brengen, haha. Bovendien voel ik me ook nog vaak bezwaard als ik dan ook nog iets privé’s moet doen ofzo, hoewel dat de gewoonste zaak van de wereld lijkt. Dus misschien moet ik ook nog maar leren me minder bezwaard te voelen.

Hoe ziet mijn dag eruit? Dat vind ik zelf altijd leuk om te lezen op het blog van een ander, dus zal ik dat zelf ook maar eens opschrijven. Ik sta ’s ochtends rond een uur of zes op. Dan is het hele huis waar ik hier logeer volgens mij allang wakker. Heel lekker lang wakker worden en ontbijten enzo, want zo tegen achten komt er meestal pas een auto om me richting werk te rijden (maar je weet nooit hoe laat ze komen, dus je kunt maar beter klaar zitten). Dan de hele dag werken. Tussendoor nog her en der wat huisbazen etc. opbellen. Lunchen doe ik meestal in het Citycenter. In allerlei Afrikaanse gelegenheidjes. Meestal in een soort kantine. Dan koop je vooraf een kaartje voor chicken of beef met rijst of nsima. Er staat water op tafel om je handen te wassen en om te drinken. Ik ben vrijwel altijd de enige blanke en er wordt alleen Chichewa gesproken, waar ik alleen nog maar zo nu en dan enkele woorden van versta. Toch voel ik me er wel thuis, het is best grappig. Meestal eet ik er nsima, wat wel gewaardeerd wordt. Malawian food. Maar ik gebruik wel mes en vork, ik blijf tenslotte een echte westerse meid. Ach, misschien gaat dat er ook nog wel vanaf. Dan heel lang wachten op een auto terug naar kantoor. Dit was dus een van die gelegenheidjes waar ik eerder gewoon te voet terug liep. Het is namelijk nog geen kwartiertje lopen. Maar dat doen we dus maar niet meer, ook al heeft het nog geen problemen opgeleverd, hoor. Terug naar kantoor weer aan het werk (op dit moment het werkplan van CHAM opstellen) en dan rond een uur of vijf word ik ‘thuis’ gebracht. Daar, bij Jouwert en Nienke, staat vaak het eten al klaar. Gemaakt door de kok. Lekker luxe. We hoeven ook niet af te wassen, dat wordt morgen wel door ander personeel gedaan. Malawiaans leven heeft ook zeker zijn luxe componenten! Na het eten tv kijken en met de kinderen spelen. En rond een uur of negen lig ik eigenlijk meestal al wel in bed, dan ben ik totenlos! Dat gaat hard hier!

Ook een veelgestelde vraag via de mail is of ik hier wel goed kan eten. Jazeker! In de supermarkten hier is nogal wat te krijgen. Ook kaas (zelfs feta), yoghurt, pindakaas, olijven, chocolade, etc. Wat minder keuze in merken dan in Nederland, maar ik heb eigenijk nog niet echt producten kunnen bedenken die je hier niet hebt. Wat dat betreft zal ik weinig te kort komen. Ik heb zelfs biologische ei-vervanger in de winkel gevonden! Wat wil een mens nog meer....

Ondertussen is er weer veel gebeurd in Nederland. Dank voor jullie berichtjes, leuk om te lezen. Sinds gisteren heb ik zelf een computer en ben ik via die weg wat beter bereikbaar. Bellen gaat verbazingwekkend goed nu ik mijn nieuwe telefoon heb! Weinig vertraging in de verbinding en goed contact. Het lukt niet altijd, maar meestal wel. Fijn dat het kan.

Veel lieve groeten,
Marjolein

p.s. De foto's: Marjo op kantoor, met laptop!, Collega Mabvuto, met opgeruimd bureau, en Jouwert, Aukje, Siebren en Rinske, waar ik logeer. Nienke zat toen nog in Parijs.

nieuw telefoonnummer

2006-10-20T13:13:00.000+02:00

Hoi!
Alleen een kort berichtje om door te geven dat ik een nieuw telefoonnummer heb. Staat op de contactpagina, samen met hoe je dat het handigst kan bellen. Verder gaat alles nog prima hier, druk bezig met settelen. Nog geen huisje helaas, maar wel druk bezig om dat te regelen. Meer nieuws als ik dat op mijn eigen computer kan intypen (hopelijk heb ik die zeer, zeer, zeer binnenkort).
Groetjes,
Marjolein

Goed aangekomen

2006-10-12T12:21:00.000+02:00

Na al het afscheid nemen (echt nog heel erg bedankt voor alle lieve woorden, kaartjes, briefjes, boekjes, liedjes, knuffels en cadeautjes!) een kort bericht om te vertellen dat ik goed ben aangekomen in Lilongwe. Het afscheid op schiphol was nog even hectisch. De vlucht was overboekt en ik stond op de reservelijst. Bij de gate zou ik pas horen of ik mee mocht. Ik wist dus op het moment van afscheid nemen van vrienden en familie (super dat jullie er waren!) nog niet of het voor een half uurtje of voor heel lang was! Niet leuk...afscheid nemen is al moeilijk genoeg! Maar bij de gate aangekomen vonden ze mijn verhaal zo tragisch (lees: ik stond zo hard te janken) dat ik direct mee mocht. Dus nog snet een telefoontje (of 3) naar mijn achterban aan de andere kant van de douane en het vliegtuig in!
De reis verliep vlot. Ook de overstap in Nairobi ging smoothly. Een stoel aan het raam geconfisceerd. Wauw, wat is Malawi mooi vanuit de lucht. Een kruising van Nederland en Afrika eigenlijk. Voor Afrikaanse begrippen behoorlijk druk bevolkt en overal wegen en velden. Maar wel typische Afrikaanse kleuren, Afrikaanse huisjes, prachtig!!!
Hier aangekomen in Lilongwe op het vliegveld van 10 bij 10 meter presteerde ik het om de mensen van CHAM mis te lopen. Na ruim een uur wachten heb ik ze gebeld en zijn ze voor de tweede keer naar het vliegveld gekomen om me op te halen. Na een lunch bij Max, hier direct een heleboel mensen ontmoet. Het nog een hele tijd volgehouden op kantoor eigenlijk. En toen direct een telefoonkaart gekocht, zodat ik bereikbaar ben en hier gemakkelijker dingen kan regelen (een huis enzo). Toen naar het huis van Jouwert. Daar waren de kinderen aan het spelen omdat het vakantie was. Die waren direct enthousiast: bezoek! Leuk! Daarna met z'n allen gegeten, poppenkast gespeeld en vroeg m'n bed in!

Liefs,
Marjolein

p.s. Mijn telefoonnummer is 00265 8714441. Bellen zou het beste kunnen via Belbob, zie mijn contactpagina links. Alleen ga ik mijn telefoonnummer misschien nog veranderen (fijn he), omdat ik met dit nummer misschien niet zo handig jullie kant uit kan bellen, nog even uitzoeken.

Doorluchtige vrouw?

2006-10-05T09:43:00.000+02:00

Het is gelukt....deze doorluchtige vrouw is gisteren doctor geworden! Ja, met die prachtige woorden staat het inderdaad op mijn getuigschrift. Haha...ik moest wel lachen.

Met op het laatste moment toch nog ineens een heleboel zenuwen stond ik gisteren klaar in de Aula van de Universiteit van Tilburg om mijn proefschrift te verdedigen. Met mijn paranimfen pal achter me en een heleboel goed volk :-) in de zaal vielen de zenuwen gelukkig ook weer snel van me af en was het allemaal eigenlijk best leuk om te doen!

Daarna het feestje. Ik heb er van genoten! Bedankt allemaal!!! Maar tevens was het natuurlijk ook weer een moment om van veel mensen afscheid te nemen. Moeilijk...maar gelukkig weet ik maar al te goed waar ik het voor doe...dat mooie Malawi! Meer foto's van de promotie vind je hier.

Beetje onderweg

2006-09-29T19:57:00.000+02:00

Met een beetje fantasie ben ik nu al een stukje onderweg. Gisteren en vandaag ben ik verhuisd. Gister alles uitgezocht - wat gaat er mee naar Malawi, wat gaat er de opslag in en wat kan eigenlijk ook wel weg? - en vandaag hebben de verhuizers (sjiek, he!) alles opgehaald. En nu is mijn huis leeg. Helemaal kaal. Weg eigen plek. Echt wel wennen! Gelukkig kan ik de komende anderhalve week bij Dennis en Judith en bij pap en mam terecht. Maar het afscheid nemen is duidelijk begonnen. Van de week ook al een aantal mensen voor het laatst gezien en vanaf nu is dat elke dag wel raak.

Nog steeds superveel zin hoor! Maar af en toe wel een brok in mijn keel de laatste tijd. Maar dat mag ook best, denk ik dan maar. Binnenkort weer ergens anders wat opbouwen...mmmmm......en de mooie verhalen uit en over Malawi blijven komen, dus dat wordt wel wat daar!

Helemaal veilig nu...

2006-09-12T13:35:00.000+02:00

Hi!
Een van de laatste cursussen die ik nog moest doen was een veiligheidstraining. We zijn daar getraind in hoe we zouden moeten reageren in allerlei situaties die ik niet hoop (en gelukkig ook niet denk) mee te maken. Op het rtl-4 nieuws kon je een glimpje van de cursus zien! En ja hoor, ik was deel van dat glimpje!
Maar zeker weer veel geleerd!
De komende weken nog (een kleine basis in) Chichewa en wat lessen over management in de gezondheidszorg. Via een simulatiespel. Volgens oud-deelnemers van de tropenopleiding het leukste deel van de hele opleiding, dus ik heb weer goed gekozen!
Marjolein

Zin!

2006-08-30T19:23:00.000+02:00

Zooooo! Mijn ticket is geboekt, de verhuizing geregeld, auto verkocht, huurders voor mijn appartement, cursus bijna af....kortom, behoorlijk klaar om te gaan! Ik kan ook bijna niet wachten. Ik hoor steeds meer verhalen en krijg steeds meer zin.
Met name op de cursus (zie hiernaast mijn geweldige cursusgenootjes) veel gehoord en veel geleerd, maar nu wil ik het zelf allemaal wel eens gaan ervaren en meemaken. Ben erg benieuwd hoe het nu echt allemaal is.

Nu dat ticket geboekt is, 10 oktober, komt het echt dichtbij. En dat voelt goed!
Nog wel 'eventjes' promoveren eerst. Vorige week is mijn proefschrift goedgekeurd en de boel ligt nu bij de drukker. Volgende week kan ik het gaan versturen. Het is best mooi geworden.

Voorbereidingen nu echt van start

2006-08-29T23:51:00.000+02:00

5 augustus 2006
Maandag gaat het grote voorbereidingswerk nu echt beginnen! Ik was natuurlijk al lang bezig met het lezen van alles wat los en vast zit over Malawi, had al een leuke cursus gevolgd in Oxford, heb al mijn vaccinaties al gehad, nieuwe eigenaren gevonden voor mijn konijnen, ben al op zoek naar onderhuurders voor mijn appartement etc. etc. Maar ik was ook nog veel bezig met mijn proefschrift, was op kinderkamp geweest, enfin, had ook nog tijd voor andere dingen. Maandag begint er weer een grote voorbereidingscursus en vanaf dan zal ik echt dagelijks met weinig anders meer bezig zijn. Heerlijk! Het begint nu helemaal echt. Ik heb inmiddels met een aantal mensen gesproken die veel in Malawi zijn geweest of er nu wonen. En als ik hun verhalen mag geloven moet het een heel fijn land zijn om te wonen. Het is er wel heel erg arm en er zijn heel veel problemen. Maar goed, dat is een van de redenen om te gaan. Hopelijk kan ik een kleine bijdrage leveren. Want behalve dat ik ook zeker ga voor een verrijking van mijn eigen ervaringen, hoop ik dat toch echt te doen. Ik ben erg benieuwd welke indrukken er straks allemaal op me af gaan komen. Ik heb er zin in in elk geval!
Marjolein

Welkom!

2006-08-29T23:48:00.000+02:00

Beste allemaal,
Welkom op mijn Malawi blog. Ik heb ontzettend veel zin om te gaan, maar vertrek pas in oktober en zal vanaf dan mijn dagboek regelmatig updaten. Nu is alvast informatie te vinden over het project waarvoor ik zal gaan werken op www.marjoleinberings.nl.
Veel groeten,
Marjolein